بهتر است در مسجد قرآن را در دل و با صدای آرام خواند. این در صورتی است که مردم در مسجد مشغول نماز و قرائت باشند. اگر کسی نبود می‌تواند بلند بخواند.

قرائت قرآن با چشم و قلب، قرائت به حساب نمی‌آید و در نتیجه شخص از ثواب قرائت محروم می‌گردد. قرائت حتما باید با صوت باشد تا شخص ثواب قرائت نصیبش شود.

از رسول‌الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم وارد نشده که ایشان پس از خواندن قرآن و پایان آن، دعایی کرده یا ذکری گفته باشند. هر چیزی که انجامش از رسول‌الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم وارد نشده باشد، سنت نیست.

ثابت است که رسول‌الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم «وقتی نماز صبح را می‌خواندند، در محل نماز خود باقی می‌ماندند تا اینکه خورشید به خوبی بالا آید». این روایت در صحیح مسلم آمده است.

از حُسن قرائت این است که انسان قرآن را با ترتیل خوانده و در معنای آن تدبر نموده و آن را بفهمد. همچنین می‌تواند آن را به صورت سریع بخواند.

جایز است زن قرآن بخواند در حالی که موها و بازوها و پاهایش بیرون باشند. چون پوششی که در نماز شرط است، برای قرائت قرآن شرط نیست.

این نوعی بی احترامی به قرآن است. ممکن است شخص منافق یا کافری قرآن را بشنود که دوست ندارد بشنود یا صدای قرآن جایی قطع می‌شود که وقف در آن جالب نیست.

شروع کردن مراسم با قرائت قرآن سنت نیست. پیامبر خیلی اوقات اصحاب را به خاطر مسائل مهمی جمع می‌کردند. اما جایی نیامده که در شروع کار، قرآن بخوانند.

قرآن را می‌شود در هر حالتی خواند. چه انسان نشسته باشد و چه خوابیده و چه ایستاده. فقط در حالت رکوع و سجود از خواندن قرآن نهی شده است.

سرعت دو نوع است: سرعتی که لازمه‌ی آن ساقط کردن برخی حروف یا حرکات است. چنین سرعتی جایز نیست. نوع دیگر، سرعت با رعایت تلفظ حروف و کلمات و إعراب است.