در سنت نمازی را به نام نماز شکر سراغ ندارم، اما سجده‌‌ای به نام سجده‌‌ی شکر وجود دارد...

شکر نماز دارای رکوع و قیام ندارد، بلکه فقط سجده دارد، لذا هرگاه الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ به انسان نعمت جدیدی را عطا نمود، مانند نجات از هلاکت و حصول مطلوبی که حاصل شدن آن برایش عزیز است و هدایت از جانب الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و توبه سپس برای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ سجده‌‌ی شکر نمود، این فعل از امور مشروع است...

در قرآن هرگز سجده‌‌ی شکر وجود ندارد، اما اگر نعمتی برایش حاصل شد یا بلایی از او دور شد، سجده‌‌ی شکر را برای الله به جای می‌‌آورد و می‌‌گوید: «سبحان ربی الأعلی»...

پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم هرگاه هرگاه خبر خوشحال کننده‌‌ای به ایشان می‌‌رسید، برای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ سجده می‌‌نمودند...

قول صحیح این است که بر انسان واجب نیست که برای سجده‌‌ی شکر وضو داشته باشد...

سجده‌‌ی شکر به سبب تجدد نعمت یا از بین رفت بلا است و فعلی مشروع است، زیرا از هدی پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم این است که هرگاه امر خوشحال کننده‌‌ای به او می‌‌رسید برای الله سجده می‌‌کرد....