اگر انسان ثلث مالش را در زمان حیاتش تقسیم کند دیگر نام این کار وصیت نخواهد بود بلکه هدیه و بخشش است و انسان تا زمانی که زنده و سالم است می‌تواند هرچقدر که می‌خواهد را از مال خود به دیگران ببخشد...

اگر وصیت کسی شامل تمامی املاک وی گردد در این حالت ورثه مختارند که به وصیت وی عمل کنند یا تنها در مورد یک سوم اموال وی این کار را انجام دهند و دوسوم باقیمانده را بین خود تقسیم نمایند....

علت این است که وصیت کردن برای وارث تعدی از حدود الهی است و خداوند تعالی برای فرائض و مواریث حدود تعیین فرموده‌اند...

وصیت وارث کاملا باطل و غیر صحیح است و عمل به آن جایز نیست و کسانی که اسم آنها در وصیت نیامده است باید آن را باطل کنند..

دلیل ناجایز شمردن این امر این است که ورثه در ارثیه ذی حق هستند و اگر به صاحب مال اجازه داده شود بیش از این مقدار را وصیت نماید، تضییع حقوق ایجاد می‌گردد...

وصیت بیش از یک سوم اموال بر انسان حرام است، اما اگر کسی از روی جهل یا سهل انگاری بیش از یک سوم مالش را وصیت کرد، پس از مرگش ورثه می‌توانند به اختیار خود قسمت اضافی آن را یا بپذیرند و یا نپذیرند....

وصیت پدرت برای تو کاملا ظالمانه بوده است و اجرای آن جایز نیست، مگر اینکه دیگر وراث بر انجام آن رضایت دهند و چون گفتید یک بار رضایت داده‌اند دیگر حق ندارند نظر خود را عوض کنند...

این وصیت صحیح نیست و باطل است...

قول اصح در میان اقوال علما این است که تخصیص ارثیه‌ به یکی از وراث جایز نبوده و این وصیت باطل است....

اگر در زمان حیات خود آنها را به فرزندانش بخشیده است و شوهر را محروم کرده و در هنگام این بخشش دچار مرضی نبوده که بیم مرگ داشته باشد، در این حالت این بخشش صحیح میباشد....

بهترین کار این است که مالت در دست خودت بماند و آن را به نام هیچکس ثبت نکنی. زیرا تو نمی‌دانی چه چیزی در آینده در انتظار تو است....

چون پولت را به عنوان مساعدت و کمک به برادرت (و نه قرض) بخشیده‌ای و نیز به همین عنوان از تو اخذ کرده است، پس تو هیچ دینی بر گردن او ندارد، بنابراین وصیت او ملغی است...