اگر فرضا تردید داشته باشی که پنج یا شش روز روزه نگرفته‌ای، فقط قضای پنج روز بر تو واجب است؛ زیرا پنج روز، قطعی و یقینی است اما در مورد روزهای بیشتر، شک وجود دارد ....

راه حل برای این زن که دچار وسواس شده، این است که یاد و ذكر الله جَلَّ‌جَلَالُهُ را زیاد انجام دهد و از الله جَلَّ‌جَلَالُهُ بخواهد که این بیماری را از او دور نماید.....

اگر این خون که تمام ماه یا بیشتر روزهایش ادامه داشته، خون استحاضه بوده باشد، قضا بر تو واجب نیست زیرا خون استحاضه مانع روزه گرفتن و نماز خواندن نیست؛ اما اگر خون حيض بوده باشد، به طوری که در روزهای مشخصی شروع و قطع شود، باید قضای روزه‌هایی که در آن روزه گرفته‌ای را انجام دهی....

باید روزه‌هایی که بر او واجب است را به طور پیاپی یا پراکنده، روزه بگیرد و قضا کند...

نخست پدران و مادران را درباره‌ی فرزندانشان سفارش می‌کنم که هنوز به سن بلوغ و تکلیف نرسیده‌اند و می‌خواهند روزه بگیرند؛ این‌ افراد باید از خشم و غضب الله جَلَّ‌جَلَالُهُ تقوا و پرهیز نمایند و مانع روزه‌ گرفتن فرزندانشان نشوند....

اگر قضای روزه‌هایی که بعد از بلوغ ترک کرده‌ای را انجام بدهی، بهتر است....

ظرم این است که اگر در سرزمینی دور از علم شرعي و علما بوده و خود و خانواده‌اش علم و آگاهی نداشته‌اند، قضا بر او واجب نیست....

قضا بر تو واجب نیست؛ زیرا تا وقتی نمی‌دانی بالغ شده‌ای و در حال بلوغ، روزه نگرفته‌ای، اصل بر عدم بلوغ است...

واجب است قضای روزه‌هایی که بعد از بلوغ، ترک کرده است را انجام دهد اما قضای روزه‌های پیش از بلوغ لازم نیست زیرا اصلا بر او واجب نبوده است...

در چنین حالتی واجب است در ازای هر روز، یک مسكين را غذا دهد. هر کس به خاطر عذری که امیدی به رفع آن نیست روزه نگیرد چنین است....

اگر شخصی بمیرد و روزه‌ای بر عهده‌اش باشد و فرزندانش همگی در یک روز به جایش روزه بگیرند، ایرادی ندارد....

هرگاه انسان بمیرد، عملش قطع می‌شود؛ لذا اگر مثلا شخص بیمار یا سالمی در نیمه‌ی ماه رمضان بمیرد، روزه‌هایی که از رمضان مانده است به جای او قضا نمی‌شود و غذایی هم به جای او داده نمی‌شود زیرا زندگی و عمل وی به پایان رسیده است.....