تکبیرات انتقال و قول (سمع الله لمن حمده) باید بین دو رکن باشد و فرقی ندارد که از ابتدای حرکت باشد یا در اثنای آن، مهم آن است که بین دو رکن باشد...

هنگامی که نمازگزار وارد شد و امام در حال رکوع بود پس تکبیرة الإحرام را می‌گوید سپس رکوع می‌کند و دعای استفتاح را نمی‌خواند....

نمی‌دانم که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرقی بین تکبیرات قائل می‌شده است بلکه ظاهر سنت این است که تکبیرات او برابر و مساوی بوده است....

تفاوت نگذاشتن برای مأموم مصلحت می‌باشد چون که حواس خود را جمع می‌کند تا بداند در کدام رکعت می‌باشد و می‌ترسد که در محل نشستن بایستد یا عکس آن و اگر امام بین تکبیرات فرق بگذارد ماموم مانند رباتی می‌شود که فقط تبعیت می‌کند...

در نماز‌های سری نیز امام باید تکبیرات را با صدای بلند بگوید تا مردم به او اقتدا کنند ولی غیر از امام تکبیر را بلند نمی‌گوید برای این که نیازی به آن نیست....

جایگزین کردن (همزه) و (واو) در لغت جایز است پس هنگامی که گفت: (الله و اکبر) پس اذانش صحیح است ولی به شرط این که به معنای مقصود معتقد (الله اکبر) باشد....

تکبیر برای سجده‌ی تلاوت در نماز هنگام رفتن به سجده و بر آمدن از آن واجب است....

به او اجر بیشتری از حضور در تکبیرة الإحرام داده می‌شود زیرا که حاضر شدن برای تکبیرة الإحرام سنت است اما نصحیت کردن آنها و امر به معروف واجب است...

چیزی بر گردن او نیست ولی خیر بسیار زیادی را از دست داده است زیرا از زمانی که وارد نماز شد اجر آن را دریافت می‌کند و اگر بعد از شروع امام به قرائت فاتحه وارد شد پس نفسش را محروم کرده است...

او قبل سلام دادن سجده‌ی سهو می‌کند زیرا که قول ‌درست‌تر این است که تکبیرات انتقال از واجبات نماز است و واجبات نماز هنگامی ترک شود پس باید سجده‌‌ی سهو بجا آورد....

از رسول الله چنین چیزی که سوال کننده گفتند وارد نشده است که رفع الیدین را به مدت نصف سوره‌ی فاتحه طولش دهند و چیزی که وارد شده است این می‌باشد که ایشان دو دستش را تا برابر دو شانه‌هایش بالا یا تا برا برابر خود گوش‌هایش یا تا لاله‌ گوش‌هایش بالا می‌برد...

درست این است که بر روی سینه گذاشته شود و این بهترین چیزی است که گفته شده است...