بر تو لازم نیست که به خاطر همسایه‌ی بد از آن‌جا نقل مکان کنی در حالی که او را چندین بار نصحیت کردی لذا هر کس که هدایت شود به سود خود اوست، و هر کس‌که گمراه شود، تنها به زیان خودش خواهد بود......

برای شما واجب است که او را نصیحت کنید چون که همسایه‌ی شما می‌باشد و بر شما حق دارد ولی بر صورت توبیخ و سرزنش نباشد بلکه نصیحت از روی حکمت باشد...

مسؤلیت امام مسجد از دیگران بیشتر است وگرنه بر همه‌ی اهل محل واجب است که یک‌دیگر را بشناسند و با یک‌دیگر الفت گیرند و اگر یک شبی در هفته یا هر دو هفته یا حداقل هر ماه جمع‌ شوند و مشکلاتی که رخ می‌دهد را بررسی کنند...

همسایه‌ای که نماز نمی‌خواند نیز حقوقی دارد و از بزرگ‌ترین حقوق او نصحیت کردنش به اندازه‌ی توان می‌باشد و این‌که با هر وسیه‌ای برای قانع کردنش تلاش نماید...

اگر همسایه‌ای داری که به نماز جماعت نمی‌رود، واجب تو آن است که او را نصحیت و راهنمایی کنی و نزدش بروی یا او را به خانه‌ات دعوت کنی و او را پند دهی و به خیر تشویقش نمایی و فضل نماز جماعت را برایش واضح نمایی...

نظر من این است که با همسایه‌ات بر آنچه برای همه خیر است صلح نمایی: از او خریداری کن و مکانی خاص در خانه‌ات برایش قرار بده و تو از  بچه‌های آن نفع ببری یا با فروش آن نفع کنی ...

نصیحت من به تو این است که در خانه‌ات بمانی و و خود و فرزندانت را منتقل نکنی و به اکرام نمودن همسایگانت ادامه دهی حتی اگر آن‌ها اکرامت نکنند مگر این که از آن‌ها اذیتی ببینی که تحمل آن وجود نداشته باشد که در این صورت ناچار به نقل مکان هستی.....

اشکالی ندارد که نزدشان بروی بلکه بهتر این است که نزدشان بروی و آن‌ها نصحیت کنی و بر ترک این امور و مشکلات یاریشان دهی تا آنطور که شایسته است بین آن‌ها صفا و محبت به وجود بیاید....

اگر همسایه به معصیت‌ها مبتلا باشد، شایسته نیست که با او قطع رابطه کنیم بلکه بر ما حق دارد که با نصیحت کردن با او ارتباط بگیریم و با دعوت کردن او و رفتن به سویش با او الفت بگیریم تا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ او را هدایت کند...

بدی به همسایه، حرام و نقص در ایمان است....

مهم این است که همسایه حقی دارد حتی اگر کافر باشد؛ پس انسان تقوای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را در مورد خودش رعایت کند و همسایه‌اش را اکرام نماید  و به اندازه‌ی توانش به او خوبی کند....

از دو ناحیه خطر دارد: خطر اجتماعی و خطر اخلاقی....