همچنین این کار بدعت است؛ چون سلف، خانه‌های خود را با آویزان کردن آیات حفظ نمی‌کردند.

این عمل از لحاظ حسی و از لحاظ شرعی ثابت نیست و هر سببی که از طریق حس و از طریق شرع، معلوم و ثابت نباشد، قرار دادنش به عنوان سبب، حرام است.

تَطَیر یعنی شوم پنداشتن زمان، مکان و آنچه دیده و شنیده می‌شود. اصل آن از کلمه‌ی طَیر است.

حدیث اول، در مورد نفی اعتقاد جاهلیت است که اعتقاد داشتند بیماری‌ها خود به خود سرایت می‌کند. حدیث دومی دستور به پرهیز از اسباب بیماری، یعنی ارتباط با بیمار است.

این سخنان و عبارات حرام است؛ چون دروغ و سخنانی بی‌دلیل است.

چه بسا برخی از خانه‌ها، وسایل نقلیه و همسران، شوم پنداشته شوند که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بر اساس حکمت خود در همراهی با آن‌ها ضرر، از دست دادن منفعت یا ... قرار داده است.

این کار از مصادیق فال بد زدن به ‌شمار نمی‌رود؛ بلکه به معنای رهایی از آسیب‌های آن چیز و خسارت‌هایی‌ است که به بار می‌آورد.

برای هیچ کس جایز نیست شخصی را شوم بپندارد. این عکس فال خوب زدن است که از جمله امور پسندیده است؛ اما فال بد زدن که موجب ناراحتی و غم و اندوه می‌شود.

برای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ همان چیزی را اثبات می‌کنند و اعتقاد دارند که الله برای خود اثبات نموده است هر چند که عقل‌ها پیرامونش متحیر بمانند و چیزهایی که الله از خود نفی کرده را نیز نفی می‌کنند هر چند که عقل‌ها ثبوتش را گمان کنند....

اسم چیزی است که الله به آن نامیده می‌شود و صفت چیزی است که الله با آن وصف می‌شود که این همان معنای قائم به ذات الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است.

اهل سنت و جماعت هر اسم یا صفتی که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ برای خود اثبات نموده را اثبات می‌کنند و از تحریف، تعطیل، بیان کیفیت و تشبیه و مثال زدن خودداری می‌کنند.

منهج اهل سنت و جماعت درباره‌ی اسماء و صفات، منهج میانه و وسط بین اهل تعطیل و اهل تمثیل است....