شایسته‌تر و بهتر این است که مسلمان از مجالس بد دوری کند؛ از جمله مجالس مشرکان، یهود و نصاری. باید تا حد امکان از آنان دوری کند اما در نیاز یا ضرورت، معذور است؛ مانند بسیاری از شرکت‌ها که کارکنان مسلمان و کافر در آن مشغول به کار هستند و مسلمان چاره‌ای برای دور شدن از جمع آنان ندارد.

اگر در تشییع جنازه‌‌ی شخص کافر، چیزهای حرامی مانند ناقوس، روشن کردن آتش، صلیب و... باشد، حضور در این تشییع جنازه‌ حرام است اما اگر کار حرامی صورت نگیرد مصلحت، سنجیده شده و بدان عمل می‌شود. والله أعلم.

بی‌تردید کسی ‌که به سرزمین کفر سفر کند، دینش را در معرض خطر، قرار داده است زیرا سرزمین کفر است و انسان در هر محیطی زندگی کند بر وی تأثیر می‌گذارد؛ مگر کسی ‌که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ او را حفظ کند.

تردیدی نیست که انسان هر اندازه در تقوا و پایبندی قوی باشد، سفر به سرزمین کافران برای وی خطرناک است؛ لذا حرام یا مکره مگر این ‌که بنا بر نیاز باشد که البته تفریح و گردش، ضرورت به شمار نمی‌رود.

وضو گرفتن با آبی که فرد غیر مسلمان ذخیره کرده باشد، پوشیدن لباسی که غیر مسلمان شسته باشد و خوردن غذایی که غیر مسلمان درست کرده باشد، جایز است.

شایسته است مسلمان از معاشرت و نشست و برخاست با غیر مسلمانان دوری کند؛ زیرا معاشرت با آنان، غیرت دینی در قلب مسلمان را از بین می‌برد و چه بسا گاهی به ابراز علاقه و محبت به آنان منجر شود.

این برادر را نصیحت کرده و به او می‌گوییم: شایسته است دنبال کاری باشی که هیچ یک از دشمنان الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و پیامبرش که دینی غیر از دین اسلام دارند در آن نباشند که اگر مقدور باشد، واجب و شایسته همین است؛ اما اگر مقدور نبود، اشکالی ندارد.

به نظر من به مصلحت بنگرید؛ اگر همراهی شما با او در خوردن، نوشیدن و حضور در مجالس سبب می‌شود که قلبش نرم گردد و به شما گرایش پیدا کند، این کار را انجام دهید.

اما معاشرت و خورد و نوش با آنان شایسته نیست؛ بلکه شایسته است دوستان و همراهان مسلمان را برای خود برگزینی تا در طاعت و فرمان‌برداری از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و انجام عبادات به تو کمک کنند و از غیر مسلمانان دوری کنی.

شایسته است با برادرتان ارتباط بگیرید و او را به سوی پایبندی به دين اسلام فرا خوانده و به بازگشت از سرزمین کفر به سرزمین اسلام تشویق نمایید؛ مگر این ‌که اقامت و سکونت وی در آن‌جا به خاطر مصلحتی باشد که به سود اسلام باشد.

دوستت این حق را بر تو دارد که او را نصیحت کنی، به او تأکید کنی که نماز را ادا کند، اگر چنین نشد جایز نمی‌دانم که با وی مراوده و رفت آمد داشته باشی زیرا کسی که نماز را ترک کند، کافر است و از دین خارج می‌شود

تردیدی نیست که هر کس بیش از مسلمانان به آن‌ها علاقه و محبت داشته باشد، مرتکب حرام بسیار بزرگی شده است؛ زیرا واجب است مؤمنان را دوست داشته باشد و هر آن‌چه برای خود می‌پسندد را برای آنان هم دوست بدارد.