ورثه چه از اقوام دور و چه از اقوام نزدیک باشند، تسویه این بدهیها بر آنها واجب نیست. اما اگر این میت یک پدر است، پسران باید بدهیهایش را تسویه کنند که کاری نیکو است....

اگر ورثه این مرد را نمیشناسی این پول متعلق به بیت المال است. زیرا بیت المال ورثه انسانهای بی ورثه به شمار میآید...

در این حالت هیچ ضمانت و مسئولیتی متوجه ایشان نیست. چون عمد و افراطی در کار نبوده و استدلال کرده و چنین پنداشته که این کار به مصلحت مدرسه است، اما بعدا مشخص شده که اینگونه نیست. در این حالت گناهی متوجه او نیست.....

اگر بدهی قبل از نذر بوده، اول بدهی را تسویه کن و اگر نذر قبل از بدهی بوده ابتدا آن را ادا کن....

اگر فردی بمیرد و به خدواند عزوجل مدیون باشد، حال چه این دین نذر باشد، چه کفاره چه زکات چه بدهی به مردم، قول ارجح در این مساله این است که بین دیون خدا و انسانها سهمیه بندی انجام گیرد....

اگر نمی­خواهد به دنبال صاحب آن بگردد، بهتر است آن را رها کند تا شاید صاحبش بازگشته و آن را دوباره پیدا کند یا اینکه کس دیگری بیاید و این کار را انجام دهد....

اگر پس از یک سال صاحب آن پیدا نشود، آن شی بر او حلال خواهد بود و جزو املاک او حساب خواهد شد و می­تواند هر طور که خواست با آن رفتار کند...

اگر قیمت آنچنانی ندارد و قادر به یافتن صاحب ماشین نیستی، پس از آن تو است....

کسی که دامی را پیدا می­کند بر او واجب است که به دنبال صاحب آن بگردد. البته شتر شامل این مساله نیست. نباید کاری با شتر داشته باشیم....

اگر انسان پول یا جواهراتی پیدا کرد دو حالت دارد: حالت اول این است که شی پیدا شده ارزش چندانی نداشته باشد و اگر کسی آن را گم کند زیاد برای یافتن آن تلاش نکند و برایش مهم نباشد، در این حالت آن شی از آن یابنده خواهد بود و لازم نیست به دنبال صاحب آن بگردد....

باید برای یافتن صاحب این کالا در ولایت خودتان و در رسانه­هایی که در آنجا مخاطب دارند آگهی دهی. اگر یک سال گذشت و اثری از صاحب آن پیدا نشد این کالا از آن تو خواهد بود،...

اگر کسی مبلغ معتنابهی پول پیدا می­کند که مطمئن است آن قدر است که صاحب آن را برای یافتنش به تکاپو انداخته باشد، باید حتما یک سال برای یافتن صاحب آن صبر کند و اگر پیدا نشد، آنگاه آن را برای خود خرج نماید....