حقیقت این است که عبادات با راحتی نفس قیاس گرفته نمی‌‌شود، چرا که انسان چه بسا با امور بدعی و شرکی احساس راحتی کند که او را از اسلام خارج می‌‌کند ولی احساس راحتی نیز می‌‌کند...

آن چه که نزد من راجح است این است که حدیث ضعیف است و مشروع نیست و شایسته نیست که انسان آن را بخواند...

این قول درست نیست و نمازی به نام نماز فایده وجود ندارد، در حالی که همه‌‌ی نمازها فایده دارند ونمازهای فرض بیشترین فایده را دارند...

اوقات نهی پنج وقت هستنند: از نماز صبح تا طلوع خورشید، از طلوع خورشید تا ارتفاع آن به اندازه‌‌ی یک نیزه، ایستادن خورشید در وسط روز تا زوال، بعد از نماز عصر تا زمانی که بین آن و بین غروب به اندازه‌‌ی یک نیزه باشد و از این وقت تا غروب....

اول می‌‌گوییم: حکمت نهی پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم است، زیرا مجرد حکم شرعی خود حکمت است...

بله! هرگاه انسان بین ظهر یا عصر جمع بست چه جمع تقدیم و چه جمع تأخیر، بر او اشکالی ندارد که سنت بعدیه‌‌ی ظهر را بعد از نماز عصر بخواند و این از این جهت است که این سنت دارای سبب است و نمازهایی که دارای سبب هستند در نمازهای نهی شده وارد نمی‌‌شوند...

سنت‌‌هایی که دارای سبب هستند، اشکالی ندارد که در اوقات نهی خوانده شوند، مثلا: بعد از نماز عصر وارد مسجد شود و سنت تحیه‌‌ی مسجد را بخواند...

برای انسان جایز نیست که به قباء برود و در آن جا در اوقات نهی نماز بخواند، اما اگر به قباء یا دیگر مساجد به هر قصدی رفت و وقت نهی داخل شد، سنت تحیه‌‌ی مسجد را می‌‌خواند، زیرا دارای اسباب است....

اوقات نهی به طور مفصل پنج وقت است، اما به طور مختصر سه وقت است....

تمام نمازهایی که دارای سبب هستند در اوقات نهی خوانده می‌‌شوند و نهی وارد آن‌‌ها نمی‌‌شود، زیرا نمازی است که به سبب معینی تخصیص داده شده است، لذا حکمت نهی از نماز در اوقات مشخص نیز از آن دور می‌‌شود....

اوقات نهی به طور تفصیل پنج وقت و به طور خلاصه سه وقت است.....

بله! برای قاری جایز است هرگاه آیه‌‌ی سجده را خواند، سجده کند، از این جهت که هر نمازی که دارای سبب است..