(۵۶۳) حکم استفاده از کلمهی “سيّدی” برای اشخاص
جایز است شخصی را که شایستگی سیادت و سروری دارد، سید و سرور، وصف کرد؛ اما اگر شایستگی سیادت را نداشته باشد، به طوری که اگر فاسق، منافق یا کافر باشد، مستحق این وصف نیست و جایز نیست که مسلمان به او بگوید: “ای سيد و سرور من”.
(۵۶۲) حکم عبارت: «حُمِلَ إلَى مَثوَاهُ الأَخيرُ»
این عبارت، اشکال بزرگی دارد اگر مردم معنایش را بدانند و منظورشان همان معنا باشد؛ زیرا این سخن بدین معنا است که قبر، آخرین مرحله و جایگاه انسان است در حالی که چنین نیست بلکه قبر، فقط مزار و گذرگاه به شمار میرود و سرای آخر، بهشت یا دوزخ است.
(۵۶۱) معنای کلمهی “الحمدُ لله وَكَفَى”
“الحمدُ لله وَكَفَى” يعنی: الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ برای بندهاش كافی است؛ یعنی برای امور و کارهایش او را کفایت میکند.
(۵۶۰) حکم گفتن “يا هادی، يا دليل، لا سمح الله، لا قدَّر الله”
گفتن عبارت “لا سَمَحَ الله” شایسته نیست زیرا ظاهرش اقتضا میکند که گویا کسی میتواند الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ را اجبار کند که اجازه دهد یا ندهد و بخواهد یا نخواهد.
(۵۵۹) حکم گفتن “حَسبِيَ اللهُ” هنگام عصبانیت و خشم
هرگاه کسی مورد ظلم و ستم واقع شود، ایرادی ندارد که بگوید: “حَسبِيَ اللهُ”.
(۵۵۸) حکم گفتن “يا وجهَ الله” هنگام خستگی
جایز نیست بلکه واجب است بگویی: “يا الله”.
(۵۵۷) حکم گفتن جملهی “الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ از تو حیا نمیکند”
به کاربردن این سخن جایز نیست.
(۵۵۶) حکم اسنفاده از جملهی “به خاطر الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ این را به من بده”.
این سخن، جایز نیست؛ زیرا الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ را واسطه قرار داده و با نام او از مخلوق الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ درخواست میکند.
(۵۵۵) حکم استفاده از “رَضِيَ اللهُ عَنهُ” را برای هر مسلمان
اصطلاح و عرف رایج بين علما چنین است که برای صحابی دعای رضایت (رَضِيَ اللهُ عَنهُ) میکنند و برای بعد از آنان فقط درخواست رحمت (رَحِمَهُ الله) مینمایند.
(۵۵۴) حکم استفاده از “رَضِيَ اللهُ عَنهُم” برای تابعين و اتباع تابعين
چون اصطلاح علما چنین است که برای صحابه “رَضِيَ اللهُ عَنهُم” و برای بعد از آنان “رَحِمَهُمُ اللهُ” را استفاده میکنند، اگر شخصی برای فردی غیر از صحابه “رَضِيَ اللهُ عَنهُم” را به کار ببرد شنوده تصور میکند این فرد از صحابه است لذا شایسته است از این کار، پرهیز کنیم.
(۵۵۳) حکم بکاربردن کلمه “رَضِيَ اللهُ عَنهُ” بعد از نام بردن از صحابه
واجب نیست هرگاه نام صحابه برده شود، “رَضِيَ اللهُ عَنهُ” بگوییم؛ اما از جمله حقوق صحابه رَضِيَاللهُعَنْهُم بر ما این است که برایشان دعا کنیم.
(۵۵۲) حکم نامگذاری مکه مکرمه “سرزمین ادیان آسمانی”
این تعبير، باطل است زیرا پیامبران بني اسرائيل از جمله موسى عَلَيْهِالسَّلَام و عيسى عَلَيْهِالسَّلَام در سرزمین شام بودهاند، و نه در مکه.