(۶۶۴۸) حکم شرعی غیبت کودک نابالغ

(۶۶۴۸) سوال: من از شما بزرگوار، در مورد غیبت کودکی که به سن بلوغ نرسیده است سوال دارم که آیا اگر ما غیبت او را کنیم، گناهی داریم؟ مخصوصا كه کودک سبب می‌شود ما شدیدا پریشان گردیم که انسان از کنترل خارج گردد و به او ناسزا گوید؟

جواب:

غیبت یعنی یاد کردن از برادرت در غیاب او با آنچه خوشش نمی‌آید، این غیبت است زیرا الغيبة (غيبت) الغيب، بر وزن فِعْلة می‌باشد.

اما اگر حاضر می‌باشد یاد کردن او با آنچه خوشش نمی‌آید، اسم آن غیبت نیست و اسم آن دشنام و ناسزا است و شایسته نیست که انسان کودک را ناسزا یا دشنام دهد بلکه برای او واجب است که نفس خود را از کاری که برای او جایز نیست منع کند و آن را انجام ندهد و تفاوتی نمی‌کند که قولی یا فعلی باشد و از آداب والا این است که خشم خود را فرو کشاند و عصبانیتش را کنترل کند مخصوصا در تعامل با کودکان زیرا اگر کودکان دیدند که کسی اینگونه با خشم، دشنام و ناسزا با آن‌ها تعامل می‌کند، بر آن عادت می‌کنند و اشکالی در آن نمی‌بینند و برای همین دشنام به کودک مانند دشنام به بزرگ است و بلکه چه بسا بدتر باشد زیرا این که کودک را برگفته‌ها و کارهایی که دیگران انجام می‌دهند تربیت کنی نتایج بدتری دارد به نسبت تربیت کردن انسانی بزرگ بر آن.

تعداد بازدید: 108

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

تقول السائلة: أنا أسأل فضيلتكم عن غيبة الصغير الذي لم يبلغ سن البلوغ، هل يكتب علينا ذَنْب إن نحن اغتبناه؟ خاصةً أن الصغير دائما يُسبب لنا الانفعال الشديد الذي يُخْرِج الإنسان مِن طَوْرِهِ فَيَشْتُمُه؟

فأجاب -رحمه الله تعالى-: الغيبة هي ذكر الإنسان بما يكره في غيبته، هذه هي الغيبة، لأنها فِعْلَة مِنَ الغَيْب.

أما إذا كان حاضرا، فإن ذِكْرَه بما يَكْرَه لا يُسَمَّى غِيبَة، وإنما يُسَمَّى سبا وشتها، ولا ينبغي أن يُسَبَّ الصغير، أو يُشتَم، بل الواجب على المرء أن يمنع نفسه مما لا يجوز له فعله، سواء كان قولا أم فعلا، ومن الآداب العالية الفاضلة أن يكتم غيظه، ويحبس غضبه، لا سيما في معاملة الصغار، لأن الصغار إذا رأوا من يعاملهم بمثل هذا مِن الغَضَبِ والسَّبِّ والشَّتْم تَعَوَّدُوا عليه، ورأوه أمرًا لا بأس به، ولهذا كان سَبُّ الصغير كَسَبِّ الكبير، بل ربما يكون أَشَدَّ، لأن كونك تربي الصغير على ما يقال، أو يُفْعَل عنده أَشَدُّ مِن أن تُرَبِّي الكبير على ذلك.