(۳۹۶۵) اطاعت از شوهر در روزه‌ی نفل

(۳۹۶۵) سوال: اگر زن بخواهد روزه‌ی نفل بگیرد اما شوهرش وی را منع کند و از این کار باز دارد، آیا باید از شوهرش اطاعت کند یا خیر؟

جواب:

اگر زن بخواهد در حالی که شوهرش حضور دارد، روزه‌ی نفل بگیرد، انجام این کار فقط زمانی برایش جایز است که از شوهرش اجازه بگیرد؛ اگر شوهر اجازه نداد، روزه گرفتن بر آن زن، حرام است زیرا رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرمود: «لا تصومُ امرأة وزوجُها شاهد إلا بإذنه»[۱] : (هیچ زنی در حالی که شوهرش حضور دارد، روزه نمی‌گیرد مگر این که با اجازه‌ی شوهرش باشد). این، لفظ حدیث یا معنای آن است.

اما وقتی شوهر می‌بیند که همسرش به روزه‌ی نفل علاقه دارد و برای شوهر دشوار نیست و همسرش حق او را ادا می‌کند، شایسته است که به او اجازه دهد؛ زیرا این کار مصداق یاری کردن مؤمن در انجام کار خير است. وی با این حضور مستقیم در کار خیر به همسرش یاری می‌رساند و روزه‌ی همسرش نیز برای او سودمند می‌باشد زیرا وی را یاری رسانده است. همچنین موجب خوش‌قلبی بیشتر همسر و محبت بیشتر به شوهر می‌شود چون به همسرش سخت نمی‌گیرد و مانع وی نمی‌شود و این کار، آسان است.

۱-صحیح بخاری: كتاب النكاح، باب لا تأذن المرأة في بيت زوجها إلا بإذنه، شماره (٥١٩٥). صحیح مسلم: كتاب الزكاة، باب ما أنفق العبد من مال مولاه، شماره (۱۰۲۸).

تعداد بازدید: 27

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

تقول السائلة: إذا أرادت المرأة صيام النافلة، لكن الزوج يمانع من ذلك الصيام، فهل تطيعه في ذلك، أم لا؟

فأجاب رحمه الله تعالى: إذا أرادتِ الزوجة أن تصوم صيام تطوع وزوجها حاضر فإنه لا يحل لها ذلك حتى يأذن لها، فإِنْ مَنَعَهَا حَرُمَ عليها أن تصوم؛ لقول النبي صلى الله عليه وسلم: «لا تصوم امرأة وزوجها شاهد إلا بإذنه»، هذا الحديث أو معناه.

ولكن ينبغي للزوج إذا رأى من زوجته محبة للصيام، وليس عليه في ذلك مشقة، ولا تفويت لحقه، فإنه ينبغي له أن يأذن لها؛ لأن ذلك من المساعدة على الخير، وهو ينفعها لمباشرتها فعل الخير، وينفعه لإعانته عليه، ثم إن هذا يكون أطيب لقلبها، وأقرب إلى قوة محبتها لزوجها؛ حيث لا يُعاسِرها، ولا يمنعها، والأمر في هذا سهل.