(۵۳۰۱) سوال: عمویی داشتم که هفت سال است فوت کرده و او همسر و هفت فرزند کوچک دارد و کسی که آنها را تربیت و رعایتشان کند نبوده پس برای ازدواج با مادرشان اقدام کردم با وجود این که تقریبا ۲۰ سال از من بزرگتر است به این خاطر دوست داشتم رعایت حال و تربیت فرزندان عمویم را بکنم و به ایشان اهتمام داشته باشم و با او ازدواج کردم و با آن‌ها در خانه‌یشان ماندم چون که قبول نکرد که به خانه‌ی خاص خودم انتقال یابد و الان بعد از این که فرزندان بزرگ شده‌اند و بعضی از ایشان به سن ۱۹ سالگی رسیده‌اند و از من بسیار بدشان می‌آید و از من خواسته‌اند که از خانه‌یشام بروم با وجود این که من از زمانی که با مادرشان ازدواج کرده‌ام با آن‌ها مانند فرزندانم تعامل کرده‌ام و برای آن‌ها از کال خودم هزنیه کردم با تمام این وجود فایده‌ای به ایشان نداشت با وجود این که من مانعی ندارم که از خانه‌ی ایشان بیرون روم ولی مادرشان که زنم باشد قبول نکرده که از خانه‌ی اولش به خانه‌ی من بیاید و من از او دو فرزند دارم که بزرگشان ۴ سال دارد و مجبور شده‌ام که خواسته‌ی فرزندانش را به جا آروم و از خانه بیرون روم و اصلا به آن برنگردم حتی فرزندانم من را نشناسند، حکم در عدم قبول زنم به خانه‌ی من چیست و اصرار او بر ماندن در خانه‌ی شوهر اول خود؟ و آیا این سبب طلاق او را برای من مباح می‌کند؟ و نظر شما در مورد موقف فرزندانش با من چیست؟

جواب:

کار تو کار نیک و پاکی بوده و الله به تو جزای خیر دهد از این جهت که این کار را برای اصلاح فرزندان عموی خود کرده‌ای و این بدون شک از صله‌ی رحم است و فرزندانی که بعد از آن که بزرگ شده‌اند از تو خواسته‌اند که از آن خانه بروی شایسته است که در این امر تدبر کنند و نگاه کنند که باقی ماندن تو در خانه‌ی عمویت به خاطر همسرت و راحتی او است و حضانت فرزندانت و مراعات ایشان و حضانت فرزندان عمویت که هنوز بالغ نشده‌اند، بدون شک در آن مصلحت همه است.

و این فرزندانی که خواسته‌اند تا از خانه‌ی ایشان بروی را نصیحت می‌کنم که خوب دراین باره فکر کنند تا این که مصلحت برایشان آشکار شود و اگر که اصرار ورزیدند که از خانه‌ی ایشان بروی پس تو آزادی و از خانه‌ی ایشان برو و زن و فرزندانت را با خودت ببر مگر این که همسرت در هنگام عقد بر تو شرط کرده است که او در خانه‌اش باقی می‌ماند که در این صورت باید به عهد خود وفا کنی و حتی در این صورت اشکالی ندارد که برای بهره جستن از همسر خود به آن خانه وارد شوی چون این امر مشروط بر تو می‌باشد مگر این که همسرت راضی گردد از آن خانه خارج گردد و خروج تو از ماندنت با درگیری و منازعه بهتر است و با همسر و فرزندانت و همچنین فرزندان گوچک عمویت از آن خانه برو، والله الموفق.