دوست دارم برادران مسلمانم را نصیحت کنم که خود را به قسم خوردن به طلاق عادت ندهند ....

شایسته نیست که بر همسر خود در امری که ضرری در آن نیست و در آن از فتنه‌ای نمی‌ترسی، سخت بگیری بلکه شایسته است که با همسر خود معاشرت نیکی داشته باشی و شکی نیست که زن به مناسبات مانند این، نزد کسانی که این مناسبت دارند می‌رود و مردم در منع کردن او از این اجحاف و ظلم می‌بینند....

ظاهر این است که طلاق محسوب نمی‌گردد چون مقصود از آن تأکید خبری بوده است که خبر دادی که بیشتر از آنچه دادگاه دعیین کرده است بیشتر نبوده باشد...

حکم آن مادامی که قصد تو از گفتن آن طلاق بوده پس طلاق واقع می شود و اگر طلاق واقع شود و این نیز سه بار تکرار شود او بر تو حرام است تا این که کسی دیگر با او نکاح صحیح کند سپس از آن مرد با طلاق یا مرگ یا مانند جدا شود و عده‌اش پایان یابد، در این صورت برای تو حلال می‌شود.....

اگر خواستی بر چیزی تأکید کنی، با قسم به الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بر آن تأکید کن نه با طلاق برای این که تأکید با طلاق خلاف مشهور است و چون بسیاری از اهل علم یا بیشتر اهل علم تأکید به طلاق را در حکم طلاق می‌دانند....

بعضی اهل علم نیز نظرشان این است که اگر قصدش از این طلاق، قسم باشد پس قسم است که کفاره می‌پردازد یعنی اگر به همسر  خود بگوید: اگر وارد این خانه شدی پس طلاق هستی، مراد او از این جمله طلاق او نیست پس همسرش وارد آن خانه شد پس طلاق نیست ولی باید کفاره‌ی قسم بدهد و این قول راجح است.