شرط اساسی در این مورد این است که زن و فرزندت در امنیت باشند....

اگر برای ضرورت طلب رزق است اشکالی ندارد و زن بدان راضی است...

اگر مرد به مدت طولانی از همسر خود دور باشد و زنش به آن اجازه ندهد باید هر نصف سال نزدش باز گردد مگر این که به خاطر مریضی یا کانند آن معذور باشد...

اگر با رضایت زنش باشد و در مکانی امن قرار داشته باشد اشکالی ندارد...

دور ماندن از زن خود نباید از شش ماه تجاوز کند مگر این که زن بدان اجازه دهد و او در محلی امن باشد در این صورت به اندازه‌ی که به شوهر خود اجازه دهد اشکالی ندارد...

زن بر شوهر خود حقی دارد که از او بهره بجوید و او نیز از زن او خود بهره بجوید همانطور که در عادت وجود دارد و اگر از زن خود با رضایتش برای طلب رزق وروزی دور بماند و زنش در مکان امن باشد و ترسی بر او نباشد اشکالی ندارد...

من این زن را در این مورد تایید می‌کنم چون خانه‌‌ات هیچ کس در آن نیست که با آن انس گیرد و برای او خطرناک می‌باشد و چه بسا فاسق یا فاجری وارد خانه شود و شاید برای او مناسب نباشد که در خانه‌ی خانواده‌ات بماند و این باره معذور است که نزد خانواده‌اش بماند و بر او حرجی نیست...

اگر زن به غیبت او راضی است اگرچه مدت طولانی باشد پس زن این حق را دارد (که به او این اجازه را بدهد) و برای شوهر نیز اشکالی ندارد...

اگر زن به عمل او راضی است، گناهی ندارد چون حق او است مگر این که در اهمال او ترسی بر فتنه افتادن زنش باشد یا که با آن به فتنه انداخته شود، که بر او واجب است مراعات زنش را بکند و اگر زنش از او طلب کند که نزدش باشد و به این غیبت طولانی راضی نگردد پس بر مرد واجب است که حق زنش را ادا کند و او را در این سفر ترک نکند....

اگر در عقد بر مرد شرط کرده‌اند که دخترانشان همراه او سفر نمی‌کنند پس پدرانشان حق دارند که شوهر را از سفر همراه همسرانش منع کنند...

اگر که همسرانت به آن راصی بوده‌اند به هیچ عنوان گناهی نذاری و اگر که راضی نبوده‌اند و رفتن تو نیز برای زندگی لازم بوده است، دور ماندن از ایشان اشکالی ندارد ..

برای زن جایز نیست که سفر کند مگر به اجازه‌ی شوهر خود و این برای او حلال نیست مگر این که با محرم سفر کند....