(۵۲۸۲) حکم عدم التزام زن به توافق پیش از سفر شوهر

(۵۲۸۲) سوال: من ازدواج کرده‌ام و دختری دارم و در خانه‌ام که از خانه‌ی پدرم به مسافت ۲۰۰ متر فاصله دارد زندگی می‌کند و قبل از سفرم با زنم اتفاق نمودیم که در خانه‌ام یا خانه‌ی پدرم بماند و در آخر هر هفته نزد خانواده‌ی خود برود تا این که از حال آن‌ها اطمینان یابد و یک یا دو روز را با آن‌ها بماند ولی بعد از سفرم و حتی تا الان که به مدت ۶ ماه از سفرم می‌گذرد این کار را نکرده است بلکه عکس آن را انجام داده است و نزد خانواده‌ی خود رفته و به خانه‌ام نمی‌آید مگر خیلی کم و چندین بار برای او پیام فرستادم که در خانه‌ام بماند و آنچه را قبل از سفرم اتفاق کردیم انجام دهد و حتی بعد از این پیام نیز آن را انجام نمی‌دهد، آیا او با انجام این کارش نافرمان است یا نه؟ و من با او چه کنم؟ با وجود این که من از هیچ جهتی در حق او کوتاهی نکرده‌ام؟

جواب:

این زنی که با او اتفاق نمودی در خانه‌ات بماند و نزد خانواده‌ات و خانواده‌اش برود سپس این را نجام نداده و فقط نزد خانواده‌ی خود رفته شاید عذری دارد و تو او را سرزنش نمودی و چه بسا در خانه ماندن تنهایی را تجربه کرده و دیده است که توان آن را ندارد و رقتن نزد خانواده‌ات برای خانواده‌ی تو ساخت بوده و سبب حرج گشته است و دیده است که برگشت او به خانه‌ی خانواده‌اش بهتر است از این که در خانه‌اش بماند که در آن استقرار ندارد یا این که به خانه‌ی خانواده‌ات برود که شاید برای ایشان مشقت و حرج بوده است سپس نظرش بر این شده است که نزد خانواده‌اش بماند.

و من این زن را در این مورد تایید می‌کنم چون خانه‌‌ات هیچ کس در آن نیست که با آن انس گیرد و برای او خطرناک می‌باشد و چه بسا فاسق یا فاجری وارد خانه شود و شاید برای او مناسب نباشد که در خانه‌ی خانواده‌ات بماند و این باره معذور است که نزد خانواده‌اش بماند و بر او حرجی نیست و تو را نصیحت می‌کنم که به نسبت او ناراحت نباشی بلکه او را ببخش و به او اجازه بده چرا این در آینده و الان برای تو خیر است.

تعداد بازدید: 27

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: أنا متزوج وعندي ابنة، ومقيم في بيتي الذي يبعد عن بيت أبي مسافة مائتي متر تقريبا، وقد اتفقت مع زوجتي قبل سفري أن تقيم في بيتي، أو في بيت أبي، وأن تذهب في نهاية كل أسبوع إلى أهلها؛ لتطمئن عليهم، وتقضي معهم يوما أو يومين ولكن بعد سفري وحتى الآن ما يقارب ستة شهور – لم تفعل ذلك، لكنها فعلت عكس ذلك؛ ذهبت إلى أهلها، ولم تأت إلى بيتي إلا قليلا جدا جدا، وقد أرسلت إليها عدة مرات؛ لكي تقيم في بيتي، وأن تنفذ الاتفاق بيننا قبل سفري، ولم تفعل حتى كتابة هذه الرسالة، فهل هي بذلك الفعل عاصية أم لا؟ وماذا أفعل معها، مع العلم بأنني لم أقصر من جهتها في أي شيء؟

فأجاب رحمه الله تعالى: إن هذه المرأة التي اتفقت معها على أن تبقي في بيتك، وأن تذهب إلى أهلك، وأن تذهب إلى أهلها، ثم إنها لم تنفذ شيئًا من ذلك، إلا أنها بقيت عند أهلها لعل لها عذرًا، وأنت تلومها، وربما يكون جربت البقاء في البيت وحدها فرأت أنها لا تتمكن من ذلك، ورأت أن ذهابها إلى أهلك قد يكون فيه مضايقة على الأهل وإحراج، ورأت أن رجوعها إلى بيت أهلها أولى بها من أن تبقى في بيتها الذي لا تستقر فيه، أو أن تذهب إلى أهلك، وقد يكون في الذهاب إليهم إحراج ومشقة، فرأت أن تبقى عند أهلها.

وأنا أؤيدها في ذلك؛ لأن بيتك ليس فيه أحد يُؤنسها، ولأن ذلك خطر عليها، فربما يأتي عليها الفساق، وأهل الفجار، ولأنها قد لا يلائمها أن تبقى في بيت أهلك، فتكون في ذلك معذورة في أن تذهب إلى أهلها، ولا حرج عليها، وأشير عليك أنت ألَّا تحزن بالنسبة لها، بل اعفُ واسمح؛ فإن ذلك خير لك في المستقبل وفي الحاضر.