به این برادر ملتزم توصیه می‌کنم که با خانواده خود نرم باشد سخت گیر نباشد و از چیزهایی که شاید در آن حساسیت وجود داشته باشد منعشان نکند مخصوصا منع کردن آنان از زیارت خانواده و نزدیکانشان چون این منع نمودن از صله‌ی رحمی است که از واجبات دین است...

غضب و خشم، گل آتشی است که شیطان در قلب بنی آدم قرار می‌دهد و رگ گردن او متورم می‌شود و صورت و چشمش قرمز می‌گردد و چه بسا ضایع شود لذا در قول یا فعلش تصرف نیکی نمی‌کند...

نصیحت من به تو این است احسان و نیکی خود را بر او تمام کنی و صبر نمایی...

تقوای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را در خود و پسرش و نوه‌ها و عروسش رعایت کند چرا مه او در تمام اعمال خود که از او سر می‌زند مورد سوال قرار می‌گیرد.....

خانه‌ای که در آن زندگی می‌کنی خانه‌ی همسرت است و او می‌تواند هرکه را که بخواهد منع کند یا اینکه اجازه دهد داخل شود و زندگی کند و اگر شوهرت اجازه نمی‌دهد که مادرت در خانه‌اش بیاید این حق را دارد ولی او را نصیحت می‌کنم که نرم باشد و اجازه دهد که مادرت نزد تو در خانه‌اش زندگی کند...

ظر من این است که اگر او بر جدایی اصرار دارد، جدایی برای تو هم برای الان و هم برای آینده بهتر است که او را طلاق دهی و آنچه را هزنیه کردی بگیری ...

نصیحتم به این مرد (اگرکه آنگونه که زنش گفته است باشد) این است که به سوی الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ توبه کند و دست از آنچه زنش او را وصف نمود بکشد تا زندگی او درست گردد و زندگی پاکی نصیبش شود...

این حالت بر بسیاری از زنان پیش می‌آید؛ بین او و شوهرش توافق و انسجام صورت نمی‌گیرد و او می‌ترسد که حدود الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را در حق سوهرش به جا نیاورد ....

اگر در هنگام عقد بر شوهر چنین شرطی صورت گرفته یا قبل از عقد با اتفاق شده است که همسرش در خانه‌ی پدرش می‌ماند پس واجب است که به این شرط وفا کند و جایز نیست که از او بخواهد خانه‌ی پدرش را ترک کند....

به نسبت آن زن این است که از شوهر خود اطاعت کند مگر آنچه الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ حرام کرده است و از خانه خارج نگردد مگر به اجازه‌ی شوهرش و صبر نماید و احتساب اجر کند....

بدون شک شایسته نیست که با این مرد بماند اما حرام بودن ماندن با او در صورتی که گناه او به حد کفر نرسیده است محل نظر است ولی شایسته نیست که نزد او بماند....

این آیه برای تطبیق زنان نیست ...