انسان به خاطر قرائت قرآن، اجر و ثواب می‌برد؛ چه معنی آن را بفهمد و چه نفهمد. اما شایسته نیست انسان مومن، قرآن بدون اینکه معنایش را بفهمد، تلاوت کند.

اشکالی ندارد که انسان قرآن را نیسته یا خوابیده یا در حالی که تکیه زده قرائت کند. زیرا رسول‌الله نیز چنین کرده‌اند. صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم.

اشکالی ندارد.  چرا که «رسول‌الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در حالی که به عائشه رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهَاکه قاعده بود، تکیه کرده و قرآن می‌خواند». این حکم عام است.

سنت است که در نماز و خصوصا نمازهای نافله و سنت، انسان هنگام قرائت آیات رحمت، آن را از الله بخواهد و هنگام رسیدن به آیات عذاب، از آنها به الله پناه برد.

برای شخص جایز است که وقتی به آیه‌ی رحمت رسید، آن را از الله بخواهد. همچنین وقتی به آیه‌ی وعید و تهدید رسید، از آن به الله پناه ببرد.

تلاوت قرآن، بازی نیست که تا قاری خوش صدا از قرائت آیه‌ای فارغ شد، مردم الله الله بگویند. این یکی از بدعت‌هایی است که مردم به وجود آورده‌اند.

سجده‌هایی که در قرآن وجود دارند، همه محل سجده هستند و شخص هر گاه آنها را تلاوت کرد، باید سجده نماید. فرقی ندارد که قرائتش در نماز باشد یا خارج از نماز.

بهتر این است که تمام قرآن را روخوانی نماید. همچنین آن قسمت‌هایی از قرآن را که حفظ کرده نیز تکرار کند تا فراموشش نشود. زیرا همه جای قرآن برای انسان مفید است

خارج از نماز بهتر است قرآن را از روی مصحف بخواند. اما در نماز بهتر است آن را از حفظ بخواند تا بتواند نماز را به وجه اکمل به جای آورد.

بهتر است در مسجد قرآن را در دل و با صدای آرام خواند. این در صورتی است که مردم در مسجد مشغول نماز و قرائت باشند. اگر کسی نبود می‌تواند بلند بخواند.

قرائت قرآن با چشم و قلب، قرائت به حساب نمی‌آید و در نتیجه شخص از ثواب قرائت محروم می‌گردد. قرائت حتما باید با صوت باشد تا شخص ثواب قرائت نصیبش شود.

از رسول‌الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم وارد نشده که ایشان پس از خواندن قرآن و پایان آن، دعایی کرده یا ذکری گفته باشند. هر چیزی که انجامش از رسول‌الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم وارد نشده باشد، سنت نیست.