(۶۰۹۱) سوال: بین من و خانواده‌‌ی همسرم اختلاف رخ داده است که وادار شدم همسرم را از رفتن به آنجا منع کنم و به او گفتم: اگر به نزد خانواده‌‌ات رفتی، به خود واگذار می‌‌شوی. سپس به عراق برای کسب روزی مسافرت نمودم و بعد از آن فهمیدم که رفته است؛ آیا بر من کفاره‌‌ی قسم واجب بوده یا اینکه یک طلاق او واقع می‌‌شود؟ آیا گفتن من به او: به خود واگذار می‌‌شوی، طلاق محسوب می‌‌شود یا خیر؟

جواب:

قبل از جواب دادن به سؤال می‌‌گویم: اگر اختلافات بین تو و خانواده‌‌اش اختلافات شخصی است شایسته نیست او را از دیدار با خانواده‌‌اش منع کنی مگر اینکه می‌‌ترسی او را به نسبت تو بدبین کنند. اما به نسبت طلاق اگر به نزد آنها رفته و قصد تو واقع شدن طلاق بوده، طلاق او واقع می‌‌گردد و این طلاق در صورتی که اولین طلاق باشد رجعی است. اما اگر قصد تو تهدید و منع او از رفتن به سوی خانواده‌‌اش بدون طلاق دادنش بوده، طلاق واقع نمی‌‌شود و بر تو کفاره‌‌ی قسم واجب است، به دلیل فرموده‌‌ی رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم : «إنما الأعمال بالنیات، وإنما لکل امرئ ما نوی»[۱]: (همه‌‌ی اعمال بستگی به نیت‌‌ها دارد و برای هر فردی آنچه نیت کرده حاصل می‌‌گردد) و کفاره‌‌ی قسم همان‌‌طور که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ ذکر نموده غذا دادن یا لباس پوشاندن به ده مسکین یا آزاد کردن برده است و در صورتی که نیافت سه روز روزه بگیرد.

[۱] تخریج آن گذشت.