(۶۰۲۲) سوال: شیخ بزرگوار! لطفا به سؤالم پاسخ دهید، چه بسا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در جواب شما به من، سببی برای نجات یافتنم از پریشانی قرار دهد. می‌‌گوید: با الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ چند سالی است که عهد بستم گناه خاصی را که مرتکب می‌‌شدم را ترک کنم و قصدم بر همین بوده که گناه را ترک کنم و عملا مدتی بر عهد خود بودم اما بعد از آن، این گناه را مرتکب شده و نماز را از روی کسالت ترک کردم سپس به نماز برگشتم سپس نماز را ترک کردم و به همین صورت چندین بار ادامه داشت و الان می‌‌خواهم توبه‌‌ی نصوح نمایم اما در قرآن کریم این دو آیه را خواندم: {وَمِنْهُم مَّنْ عَاهَدَ اللَّهَ لَئِنْ آتَانَا مِن فَضْلِهِ}[التوبة: ۷۵]: (بعضی از آنها با الله (عهد و) پیمان بستند که: اگر (الله) از فضل خود (نصیبی) به ما دهد) تا آخر آیه از سوره‌‌ی توبه و آیه‌‌ی دوم: {إنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُوا كُفْرًا لَّن تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ }[آل عمران: ۹۰]: (همانا کسانی که پس از ایمان خود کافر شدند سپس بر کفر (خود) افزودند هرگز توبه‌‌ی آنان پذیرفته نخواهد شد) و با همراه با حدیث رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم دانستم که تارک نماز کافر است و در تفاسیر این آیات، در تفسیر ابن کثیر خواندم و دانستم این دو آیه پیرامون افرادی است که توبه‌‌ای برای آنها نیست و در دنیا می‌‌دانند که اهل جهنم هستند -پناه بر الله-. من الان در سردرگمی شدیدی هستم؛ آیا در این حالت توبه قبول است یا اینکه من مثل مردمی هستم که توبه ندارند؟ شیخ بزرگوار! لطفا پاسخ دهید.

جواب:

بله، می‌‌گویم: به سوی الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ توبه‌‌ی نصوح کن و آنچه با الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بر ترک نمودنش عهد بستی را ترک کن و به خاطر این کار، کفاره‌‌ی قسم بر تو واجب است و من تو و دیگران را به عدم نذر نمودن حتی اگر نذر طاعت یا ترک معصیت باشد نصیحت می‌‌کنم؛ زیرا رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم از نذر نمودن نهی نموده و می‌‌‌‌فرماید: «إنه لا یأتي بخير، وإنما يستخرج به من البخيل»[۱]: (خیری را در بر ندارد و از جانب شخص بخیل صورت می‌‌گیرد) همچنین می‌‌فرماید: «إنه لا یرد قضاء»[۲]: (مقدرات را تغییر نمی‌‌دهد) و رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم راست فرمود. بخیل کسی است که نفسش او را وادار نموده که صدقه ندهد لذا نذر نموده که صدقه بدهد و می‌‌گوید: برای الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ نذر می‌‌کنم که با چنین چیزی صدقه دهم همچنین بیمار که از شفا یافتن نا امید گشته نذر می‌‌کند که اگر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ او را شفا داد، فلان کار را انجام دهد. این نذر مقدرات را تغییر نمی‌‌دهد، زیرا اگر تقدیر بر شفا یافتن تو باشد بدون نذر شفا خواهی یافت و اگر تقدیر بر عدم شفا یافتن تو باشد، بیمار باقی خواهی ماند هر چند که نذر کرده باشی. چقدر زیادند نذرکنندگانی که هرگاه خلاف نذر خود انجام داده به نزد هر عالمی رفته تا شاید راه رهایی برای خود بیابند. نصیحت من به برادران مسلمانم این است که نذر را رها نموده و از فضل الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ شفا و زندگی سعادتمند طلب نموده بدون اینکه به نذر پناه آورند. پناه آورنده به سوی نذر در ترک معصیت، این کار او دلالت می‌‌دهد بر اینکه تلاش و جدیت او ضعیف است، زیرا اگر قوی بود نیازی به نذر نداشت. از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ برای برادران خود توفیق آنچه دوست دارد و از آن راضی می‌‌شود، طلب می‌‌کنیم.

[۱] مسلم: کتاب النذر، باب النهی عن النذر وأنه لا یرد شیئا، شماره­ی (۱۶۳۹).

[۲] مسلم: کتاب النذر، باب النهی عن النذر وأنه لا یرد شیئا، شماره­ی (۱۶۴۰).