(۶۵۲۸) آیا برای مرد واجب است که صله‌ی ارحام همسر خویش را بکند و زیارتشان نماید؟

(۶۵۲۸) سوال: آیا برای مرد واجب است که صله‌ی ارحام همسر خویش را بکند و زیارتشان نماید؟

جواب:

از ارحام و خویشاوندانی نیستند که صله‌ی رحم آن‌ها واجب باشد ولی از خویشاوندانی هستند که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ آن‌ها را قسیم رحم قرار داده و فرموده است: {وَهُوَ ٱلَّذِی خَلَقَ مِنَ ٱلۡمَاۤءِ بَشَرࣰا فَجَعَلَهُۥ نَسَبࣰا وَصِهۡرࣰا} [سوره الفرقان: ۵۴]: (و او کسی است که از آب انسانی را آفرید، آنگاه او را (پیوند) نسبی و سببی قرار داد) لذا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ صله‌ی بین مردم را یا با نسب که همان قرابت می‌باشد و یا با مصاهرت (دامادی و خویشاوند سببی) قرار داده است؛ لذا شکی نیست که اصهار ( داماد و خویشاوند سببی) به نسبت کسانی که اصهار نیستند حقی دارند و اصهار، خویشاوندان زن و شوهر هستند که مردم آن‌ها را ارحام می‌نامند و این نام‌گذاری اصلی در شرع و لغت ندارد و برای همین نیز برخی از مردم گمان کرده‌اند نصوصی که در مورد صله‌ی ارحام آمده است یعنی صله‌ی اصهار و این نیز به خاطر این کلمه‌ی متداولی است که بین آن‌ها می‌باشد که صهر همان رحم است و برای همین می‌گویند: فلانی رحیم فلانی است (یعنی خویشاوند فلانی است)، فلانی خویشاوند فلانی‌ها شده است و این اشتباه است بلکه درست آن است که گفته شود: فلانی صهر (یعنی داماد) فلانی است، فلانی داماد فلانی‌ها شده است.

تعداد بازدید: 20

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: هل أهل الزوجة من الرحم الواجب على الزوج أن يصلهم، ويقوم بزيارتهم؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: ليسوا من الرحم الذين تجب صلتهم صلة الأرحام، لكنهم من الأصهار الذين جعلهم الله -تعالى- قسيما للرحم، فقال – تعالى – ﴿ وَهُوَ ٱلَّذِی خَلَقَ مِنَ ٱلۡمَاۤءِ بَشَرࣰا فَجَعَلَهُۥ نَسَبࣰا وَصِهۡرࣰا ﴾ [الفرقان: ٥٤] فجعل الله الصلة بين الناس إما بالنسب وهي القرابة، وإما بالمصاهرة، ولا شك أن الأصهار لهم حق ليس لأحد سواهم ممن ليس بصهر، والأصهار هم أقارب الزوج، وأقارب الزوجة والناس يُسمون الأصهار أرحاما، وهذه تسمية لا أصل لها، لا لغةً، ولا شرعا، ولهذا يظن بعض الناس أن النصوص الواردة في صلة الرحم تعني صلة الأصهار، بناء على هذه الكلمة المتداولة بينهم، وهو أن الصهر هو الرحم، ولهذا يقولون: فلان رحيم فلان، فلان راحم الناس الفلانيين. وهذا خطأ، بل الصواب أن يقال: فلان صهر فلان، فلان صاهر الناس الفلانيين.