(۵۶۷۸) سوال: گاهی اوقات به خانه­ی دایی‌ام می‌روم، در حالی که محجبه هستم، اما دایی‌ام به شدت از حجاب متنفر است و به من می‌گوید: تو دختری عقب‌مانده‌ای. آیا گناهکار می‌شوم اگر در حضور دایی‌ام حجابی را که بر سر دارم بردارم، با توجه به اینکه او برای من نامحرم نیست؟ آیا باید همچنان باحجاب بمانم؟ اما می‌خواهم حجابم را در مقابل او بردارم، زیرا او حجاب و شریعت را مورد تمسخر قرار می‌دهد. لطفاً مرا راهنمایی کنید. جزاکم الله خیرا.

جواب:

دایی از محارم است و واجب نیست در مقابل او حجاب داشته باشی و اشکالی ندارد که آنچه معمولاً برای محارم ظاهر می‌شود، مانند صورت، سر، دست، بازو، ساق و پا را در برابر او نمایان کنی، تفاوتی ندارد دایی، عمو، برادر، پسر یا پدر باشد. لذا شایسته است که در برابر دایی‌ات آنچه را که شریعت اجازه داده، آشکار کنی تا او بداند که این همان حکم شرعی است و گمان نکند که شریعت سخت‌گیری غیرضروری دارد و مسلمانان را در تنگنا قرار می‌دهد. اما این‌که او می‌گوید: این کار نشانه­ی عقب‌ماندگی استپ و سخنان مشابه، این‌ها همان عباراتی است که بسیاری از دشمنان اسلام تکرار می‌کنند. آن‌ها می‌گویند: اسلام موجب عقب‌ماندگی است، پیروانش را در تنگنا قرار می‌دهد، زنجیر و قید است و مانند این‌ها از سخنانی که دشمنان اسلام برای دور کردن مردم از آن منتشر می‌کنند. این امر عجیب نیست، زیرا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در سوره­ی مطففین می‌فرماید: {إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كَانُوا مِنْ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ * وَإِذَا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ * وَإِذَا انقَلَبُوا إِلَى أَهْلِهِمْ انقَلَبُوا فَكِهِينَ * وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوا إِنَّ هَؤُلاءِ لَضَالُّونَ}[مطففین: ۲۹-۲۱]: (همانا کسانی که جرم وگناه کردند پیوسته (در دنیا) بر کسانی که ایمان آورده بودند می­خندیدند * و هرگاه (مؤمنان) از کنارشان می­گذشتند با چشم وابرو به هم اشاره می­کردند *  و چون به سوی خانواده­ی خود باز می­گشتند, شادمان وخندان باز می­گشتند * و هنگامی که مؤمنان را می­دیدند می­گفتند: بی گمان این­ها گمراهانند) بنابراین آن‌ها که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ از آنان سخن گفته، می‌گویند: این‌ها گمراه‌اند و امروزه برخی دیگر می‌گویند: این‌ها عقب‌مانده‌اند. لفظ تغییر کرده، اما معنا یکی است. بنابراین، تعجبی ندارد که بگویند اسلام زنجیر و قید است و سخنانی از این قبیل، زیرا آن‌ها از اسلام ناراحت‌اند و الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ سینه‌هایشان را برای اسلام نگشوده است و کسی که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ سینه­ی او را برای اسلام نگشوده باشد مانند این افراد هستند که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می­فرماید: {وَمَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاءِ [انعام: ۱۲۵]: (و هرکس را که بخواهد گمراه کند، سينه اش را چنان تنگ می­کند که گويا به آسمان بالا می­رود) کسی که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ او را به حال خود رها کند، نور و هدایت اسلام را نخواهد شناخت و نمی‌داند که اوامر اسلامی چه خیر و مصالحی برای دنیا و آخرت دارد و نمی‌داند که در نواهی اسلام چه شر و زیانی نهفته است. بنابراین چنین افرادی گمان می‌کنند که دوری از اسلام مایه­ی خیر است، در حالی که حقیقت این است که خیر در رهایی از قید نفس و ورود به دایره­ی اسلام نهفته است.