(۵۳۶۵) حکم نیت طلاق در غیاب تلفظ و اقدام

(۵۳۶۵) سوال: شایسته است که هر کاری می‌خواهد بکند در آن تعقل کند مخصوصا در امور خطرناک مثل این یعنی طلاق همسرش لذا کاری نکند مگر این که در نتیجه‌های آن تأمل کند و بنگرد که اگر این کار را انجام دهد چه رخ می‌دهد و سوال کننده ذکر کرد که عزم وکیل کردن یکی را برای طلاق همسرش کرده است و مثل این عزم و نیت اگرچه تأکید نیز داشته است با آن طلاق حاصل نمی‌گردد چون طلاق واقع نمی‌شود مگر بعد از تلفظ کردن شوهر یا کسی که او را وکیل کرده است.

و براساس سوال سوال‌کننده لفظ طلاق از او و کسی که می‌خواسته وکیل کند، صادر نشده است و بر همین مبنا هنوز همسرش می‌باشد و وقتی به مصر بازگشت نیازی نیست که او را طلاق دهد زیرا سبب طلاق که سوء تفاهم یاخشم او بوده از بین رفته و نیازی به طلاق نیست بلکه او همچنان همسرش می‌باشد و همچنین هرکسی نیت طلاق همسرش را بکند ولی آن را تلفظ نکند و ننویسد، طلاق رخ نمی‌دهد.

جواب:

شایسته است که هر کاری می‌خواهد بکند در آن تعقل کند مخصوصا در امور خطرناک مثل این یعنی طلاق همسرش لذا کاری نکند مگر این که در نتیجه‌های آن تأمل کند و بنگرد که اگر این کار را انجام دهد چه رخ می‌دهد و سوال کننده ذکر کرد که عزم وکیل کردن یکی را برای طلاق همسرش کرده است و مثل این عزم و نیت اگرچه تأکید نیز داشته است با آن طلاق حاصل نمی‌گردد چون طلاق واقع نمی‌شود مگر بعد از تلفظ کردن شوهر یا کسی که او را وکیل کرده است.

تعداد بازدید: 36

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: سافرتُ من بلدتي إلى العراق، وبيني وبين زوجتي سوء تفاهم وغضب، فتركت على إثره المنزل إلى بيت أهلها، وذهبت أنا إلى العراق، وعند وجودي في العراق كان في نيتي طلاقها، وفعلا قمت بعمل توكيل لأحد أقاربي بطلاقها، ولكن بعد تفكير وتردد في إرسال التوكيل، وبعد مضي سنتين من البعد هل تصبح هذه الزوجة مطلقة بعد عودتي؛ حيث كان في نيتي أن أطلقها؟ وهل بعد عودتي إلى مصر، وأردت الرجوع إليها، يجب أن أطلقها أولا، ثم أردها، أم أن النية في هذه الحالة لا تصح في حكم التنفيذ؛ لأنني وقتها كنتُ غضبان منها؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: ينبغي للإنسان أن يتعقل عند كل تصرف يريد أن يتصرف فيه، لا سيما في مثل هذا الأمر الخطير، وهو طلاق زوجته، فلا يُقدم على شيء إلا وقد تأمل نتائجه، ونظر ماذا يحصل فيما لو أمضى هذا التصرف. والسائل ذكر أنه عزم على أن يُوكَّل أحدًا في طلاق زوجته، ومثل هذه العزيمة والنية – ولو كانت أكيدة- لا يحصل بها الطلاق به؛ لأن الطلاق لا يحصل إلا بعد التلفظ به من الزوج، أو من وكيله.

وحسب سؤال السائل لم يحصل التلفظ لا منه، ولا ممن أراد أن يوكله وعلى هذا فالزوجة في عصمته لا تزال باقية، ولا يحتاج أن يطلقها إذا رجع إلى مصر؛ لأن سبب الطلاق الذي هو سوء التفاهم، أو الغضب الذي حصل منه، قد زال فلا حاجة لأن يطلقها، بل هي في عصمته، وهكذا كل إنسان نوى أن يطلق زوجته، ولم يحصل منه تلفظ بذلك، ولا كتابة، فإن زوجته لا تطلق.