برای زن جایز نیست که سفر کند مگر به اجازه‌ی شوهر خود و این برای او حلال نیست مگر این که با محرم سفر کند....

گناهی در عدم زیارت کردن خانواده‌اش بر او نیست مادامی که منع از طرف شوهر او می‌باشد ولی آن شوهر را نصیحت می‌کنم که با او معاشرت نیکی داشته باشد و او را از زیارت خانواده‌اش محروم نکند....

اگر مرد برای به دست آوردن رزق و روزی با رضایت همسر خود از نزد او رفته باشد و او در امنیت می‌باشد اشکالی ندارد و گناهی بر او نیست اگرچه مدت طولانی باشد...

بر همسر واجب است که بر اذیت شوهرش صبر کند و بر شوهر واجب است که در حق او ظلم و تعدی نکند و حق همسرش را به جا آورد و آن‌گونه با زن خود معاشرت کند که او دوست دارد زنش با او معاشرت نماید...

اگر زن به عمل او راضی است، گناهی ندارد چون حق او است مگر این که در اهمال او ترسی بر فتنه افتادن زنش باشد یا که با آن به فتنه انداخته شود، که بر او واجب است مراعات زنش را بکند و اگر زنش از او طلب کند که نزدش باشد و به این غیبت طولانی راضی نگردد پس بر مرد واجب است که حق زنش را ادا کند و او را در این سفر ترک نکند....

جایز است در آنچه از زن خود که خواست بهره جوید مگر مقعد که برای مرد جایز نمی‌باشد در آن با زن خود جماع کند....