یکشنبه 12 صفر 1448
۴ مرداد ۱۴۰۵
26 جولای 2026

(۲۰۴۰) آیا گفتن نیت بدعت است؟

(۲۰۴۰) سوال: شیخ بزرگوار اگر انسانی در وسط شب نشسته و منظور قبل از نماز فجر است و بخواهد نماز بخواند آیا جایز است که بگوید: نیت کردم که نماز بخوانم برای شکر الله عزوجل و نماز را بخواند؟

جواب:

به سوال‌کننده و شنوندگان می‌گوییم که تلفظ به نیت به صورت آهسته و بلند از بدعت‌ها می‌باشد زیرا که از رسول الله و از صحابه وارد نشده است و رب از آنچه در قلب تو می‌باشد آگاه است بدون این که از آن باخبر سازی و الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌فرماید: {وَلَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَـٰنَ وَنَعۡلَمُ مَا تُوَسۡوِسُ بِهِۦ نَفۡسُهُۥۖ وَنَحۡنُ أَقۡرَبُ إِلَیۡهِ مِنۡ حَبۡلِ ٱلۡوَرِیدِ* إِذۡ یَتَلَقَّى ٱلۡمُتَلَقِّیَانِ عَنِ ٱلۡیَمِینِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ قَعِیدࣱ} [سوره ق: ۱۶-۱۷] (به راستی ما انسان را آفریده‌ایم و چیزی را که نفسش به او وسوسه می‌کند می‌دانیم، و ما از (شاه) رگ گردن به او نزدیکتریم* هنگامیکه دو (فرشتۀ) فراگیرنده بر جانب راست و چپ نشسته‌اند، (و اعمالش را) فرا میگیرند) پس نیازی نیست که بگوید: نیت کردم که برای شکر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ نماز بخوانم و اینکه بگوید: نیت کردم که نماز بخوانم، فقط رو به قبله کند و تکبیر بگوید.

و برای همین وقتی که: «أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ الْمَسْجِدَ، فَدَخَلَ رَجُلٌ فَصَلَّى، ثُمَّ جَاءَ فَسَلَّمَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَرَدَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ السَّلَامَ. قَالَ: ” ارْجِعْ، فَصَلِّ، فَإِنَّكَ لَمْ تُصَلِّ “. فَرَجَعَ الرَّجُلُ، فَصَلَّى كَمَا كَانَ صَلَّى، ثُمَّ جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَسَلَّمَ عَلَيْهِ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: ” وَعَلَيْكَ السَّلَامُ “، ثُمَّ قَالَ: ” ارْجِعْ، فَصَلِّ، فَإِنَّكَ لَمْ تُصَلِّ “، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، فَقَالَ الرَّجُلُ: وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، مَا أُحْسِنُ غَيْرَ هَذَا، عَلِّمْنِي. قَالَ: ” إِذَا قُمْتَ إِلَى الصَّلَاةِ، فَكَبِّرْ، ثُمَّ اقْرَأْ مَا تَيَسَّرَ مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ»[۱] (رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم وارد مسجد شد، مردی هم به مسجد درآمد و نماز خواند، سپس آمد و به رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم سلام کرد. رسول الله سلام او را جواب داد و فرمود: «بر گرد و نماز بخوان؛ چون نماز نخواندی»، آن مرد برگشت و نماز خواند همان گونه که پیشتر خوانده بود بعد از آن آمد و به رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم سلام کرد، رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرمود: «برگرد و نماز بخوان؛ چون نماز نخواندی» تا سه بار این حالت تکرار شد بعد از آن، مرد گفت: سوگند به کسی که تو را به حق برانگیخت بهتر از این نمی‌دانم، مرا بیاموز. رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرمود: «هرگاه به نماز ایستادی، تکبیر (الله اکبر) بگو سپس آنچه از قرآن برایت ممکن است، بخوان) و نگفت رو به قبله کن و بگو: بار الهی نیت کردم برای شکرگذاری تو نماز بخوانم.

و رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم معلمی است که واجب است از او تبعیت شود پس نیت محل آن قلب است و تلفظ به آن بدعت است تفاوتی نیز نمی‌کند که آهسته یا بلند بگوید و در مورد نماز یا غیر نماز باشد، در مورد فرض یا غیر فرض باشد.


[۱] رواه البخاری (۷۵۷) و مسلم (۳۹۷).

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: فضيلة الشيخ إذا جلس الإنسان في وسط الليل والقصد من ذلك قبل صلاة الفجر – وأراد أن يصلي، هل يجوز له أن يقول: نويت أن أصلي شكرًا الله -عز وجل- ويتابع الصلاة؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: نفيد السائل والسامع أن النطق بالنية – سرا كان أم جهرا من البدع، لأن ذلك لم يرد عن النبي صلى الله عليه وسلم ولا عن أصحابه، والرب -عز وجل- يعلم دون أن تخبره بما في قلبك، قال الله تعالى: ﴿ وَلَقَدْ خَلَقْنَا الإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسَوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ فَعِيدٌ ﴾ [ق: ١٦-١٧]، فلا حاجة إلى أن يقول: نويت أن أصلي شكرًا الله، ولا أن يقول نويت أن أصلي، فقط فليستقبل القبلة ويكبر.

ولهذا لما دخل رجل فصلى في المسجد والنبي صلى الله عليه وسلم حاضر، ثم جاء فسلم على النبي – صلى الله عليه وعلى آله وسلم-، وكان لا يطمئن في صلاته قال له: فقال له: «ارجع فصل فإنك لم تصل» فرجع فصلى، ثم سلم، فقال: «وعليك، ارجع فصل فإنك لم تصل» قال في الثالثة فعلمني قال: «إذا قمت إلى الصلاة، فأسبغ الوضوء، ثم استقبل القبلة، فكبر واقرأ بما تيسر معك من القرآن» ولم يقل: ثم استقبل القبلة وقل: اللهم إني نويت أن أصلى لك شكرا. والنبي – صلى الله عليه وعلى آله وسلم – هو الْمُعَلَّمُ الذي يجب اتباع تعليمه، فالنية محلها القلب، والنطق بها بدعة، سواء كان ذلك سرا أم جهرا، وسواء كان ذلك في الصلاة أو غيرها، سواء كان ذلك في الفريضة أو غير الفريضة.

مطالب مرتبط:

(۲۰۶۱) حکم تغییر نیت نماز از فرض به فرض دیگر

تغییر نیت از فرض به فرض دیگر اولی که نیت کردی را باطل می‌کند زیرا که نیتش را تغییر داده و نیت دخول در دیگری کرده است....

ادامه مطلب …

(۲۰۴۲) حکم تلفظ نیت نماز با زبان

این بدعت است زیرا که از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم و اصحابش وارد نشده است پس تلفظ به نیت بدعت است که نهی می‌شود.....

ادامه مطلب …

(۲۰۵۰) حکم اضافه شدن در نماز به شخصی که نیت جماعت نکرده است

بعضی گفته‌اند که جایز است همراه او وارد نماز شود هرچند که از اول نیت امامت نکرده است و این قول راجح است و دلیلش این است که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به تنهایی نماز شب می‌خواند که ابن عباس با او نماز خواند و رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم او را نهی و منع نکرد....

ادامه مطلب …

(۲۰۴۱) حکم تلفظ نیت بر زبان

تلفظ به آن بدعت است و برای انسان سنت نیست وقتی خواست وضو بگیرد بگوید: بارالهی نیت کردم وضو بگیرم و وقتی خواست نماز بخواند بگوید: بار الهی نیت کردم که نماز بخوانم.....

ادامه مطلب …

(۲۰۵۷) توضیحی در مورد انصراف امام در خلال نماز جماعت به دلیل شرعی

اگر امام در اثنای نماز بی وضو شد پس بر او واجب است که نماز را رها کند و برایش حلال نیست که با حالت بی‌وضویی نماز را تمام کند و بعضی از مردم در این امر خجالت می‌کشند و باقی می‌مانند و نماز را ادامه می‌دهند و این بازی کردن با دین است....

ادامه مطلب …

(۲۰۴۸) حکم خواندن نماز جماعت با شخصی که نیتش نماز جماعت نیست

بعضی از علما می‌گویند وقتی کسی با شخصی که نیت نماز فرادی کرده است نماز بخواند صحیح نیست زیرا که باید نیت امام از اول نماز جماعتی باشد مگر این که می‌داند‌ که آن به او ملحق خواهد شد....

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه