پنج‌شنبه 7 شوال 1447
۶ فروردین ۱۴۰۵
26 مارس 2026

(۱۸۸۳) زمانی که مؤذن اذان می‌گوید آیا قرائت قرآنم را ادامه دهم ؟

(۱۸۸۳) سوال: زمانی که مؤذن اذان می‌گوید آیا قرائت قرآنم را ادامه دهم یا ساکت شوم و کلمات اذان را تکرار کنم؟

جواب:

هنگامی که مؤذن اذان گفت افضل این است که قرائت قرآن را  متوقف کنی و جواب اذان را بدهی زیرا که این ذکر خاص در وقت خاص است و قرائت قرآن در هر زمانی ممکن است و ذکر خاص در وقتش با وجود سببش با فضیلت‌تر از ذکر عام است و اگر هم ذکر عام در ذات خود افضل باشد ولی ذکر خاص در وقت خاصش با سببش اگر انجام ندهی فوت می‌شود.

و برای همین هنگامی که اذان را شنیدی و قرآن را قرائت می‌کردی قرائت متوقف کن و جواب اذان را بده و مثل آنچه مؤذن می‌گوید بگو مگر در حی علی الصلاة و حی علی الفلاح، بگو: لاحول و لا قوة إلا بالله و در اذان فجر هنگامی که مؤذن گفت: الصلاة خیر من النوم، طبق قول راجح مثل خودش بگو و بعد آن که تمام شد بر رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم صلوات بفرس و بعد از آن بگو: (اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ الدَّعْوَةِ التَّامَّةِ، وَالصَّلَاةِ الْقَائِمَةِ، آتِ مُحَمَّدًا الْوَسِيلَةَ وَالْفَضِيلَةَ، وَابْعَثْهُ مَقَامًا مَحْمُودًا الَّذِي وَعَدْتَهُ، إنك لا تخلف الميعاد)[۱] (بار الها! ای پروردگار این ندای کامل و نماز بر پا شونده به محمد -صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم- وسیله (مقامی والا در بهشت) و فضیلت عنایت بفرما و او را به «مقام محمود» که وعده فرموده‌ای نایل بگردان همانا تو خُلف وعده نمی‌کنی) و اما قول: رضیت بالله ربا و بمحمد رسولا و بالإسلام دینا در پایان شهادتین گفته می‌شود یعنی در اثنای اذان است.


[۱] رواه البخاري (٦١٤).

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: عندما يؤذن المؤذن هل أستمر في قراءة القرآن، أم أسكت وأردد ما يقوله المؤذن؟

فأجاب رحمه الله تعالى: إذا أذن المؤذن الأفضل أن تقطع القراءة وتجيب المؤذن، لأن هذا ذكر خاص في وقت خاص، وقراءة القرآن يمكن أن تكون في أي وقت، فالذكر الخاص في وقته عند وجود سببه أفضل من الذكر العام، وإن كان الذكر العام قد يكون أفضل في نفسه، لكن الذكر الخاص في وقته الخاص عند سببه يفوت إذا لم تفعله.

وعلى هذا فإذا سمعت المؤذن وأنت تقرأ القرآن فاقطع القرآن وأجب المؤذن، تقول مثل ما يقول، إلا في حي على الصلاة حي على الفلاح فتقول: لا حول ولا قوة إلا بالله، وفي أذان الفجر إذا قال: الصلاة خير من النوم، تقول مثل ما يقول أيضًا على القول الراجح، ثم إذا فرغت فَصَلِّ على النبي -صلى الله عليه وعلى آله وسلم- ثم قل: «اللهم رب هذه الدعوة التامة والصلاة القائمة آت محمدًا الوسيلة والفضيلة وابعثه مقاما محمودا الذي وعدته، إنك لا تخلف الميعاده». وأما قول رضيت بالله رباً وبمحمد رسولا وبالإسلام دينا، فيكون عند الانتهاء من الشهادتين، يعني: في أثناء الأذان.

مطالب مرتبط:

(۱۸۹۰) حکم گفتن دعای بعد از اذان در بلندگو

بله اشکال دارد زیرا که اگر آن را در بلندگو بگوید مانند اذان می‌شود و این امر در عهد رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم و خلفای راشدین معروف نبوده است و از بدعتی است که از آن نهی شده است....

ادامه مطلب …

(۱۸۶۰)حکم جماعتی در مسجد که در بعضی از نماز‌ها به اذان مسجد دیگر اکتفا می‌کنند

جایز است هنگامی که صدای مؤذن را می‌شنوند هرچند که در همسایگی آنها نباشد اما در مسجدی همیشه در آن نماز جماعت برپا می‌شود و مؤذنی ندارد غیر معمول و غیر متعارف است...

ادامه مطلب …

(۱۸۸۷) حکم قول «إنک لا تخلف المیعاد» در دعای بعد اذان

حکمش این است که گفته می‌شود زیرا که آن در حدیث از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم روایت شده است و این زیادت مناقاتی مزید ندارد....

ادامه مطلب …

(۱۸۵۹) حکم خواندن نماز در مسجد بدون اذان

اگر در آن بلد مؤذنینی وجود دارند که صدا را به همه جا می‌رسانند پس اذان فرض کفایه است و این فرض با اذان دیگران بجا آمده است و اگر امام نماز را بدون اذان اقامه کرد اشکالی ندارد....

ادامه مطلب …

(۱۸۷۹) هنگام ورود به مسجد و شنیدن اذان، چه کاری افضل‌تر است؟

اگر روز جمعه بود و وارد شدی و مؤذن اذان دوم را می‌داد پس تحیه‌ی مسجد را بخوان تا این که قبل از شروع خطبه آن را به پایان برسانی یا بعد از شروع خطبه تمام شود ولی چیز زیادی از آن نگذشته است.....

ادامه مطلب …

(۱۸۹۵) بیان بعضی از بدعت‌های موذنین

این قطعا قول مبتدعی است و برای مؤذن جایز نیست که بدعتی را به صورت عادت بگیرد و همچنین نباید بعضی اوقات نیز آن را بگوید زیرا از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم و خلفای راشدین و صحابه‌ی هدایت یافته وارد نشده است...

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه