یکشنبه 19 صفر 1448
۱۰ مرداد ۱۴۰۵
2 آگوست 2026

(۵۴۰) حکم گفتن واژه‌ی “مرحوم” برای مردگان

(۵۴۰) سوال: آیا گفتن واژه‌ی “مرحوم” برای مردگان درست است؟ مثلا بگوییم: مرحوم فلانی.

جواب:

اگر کسی که در مورد شخص مرده سخن می‌گوید از باب خبر دادن بگوید: مرحوم فلانی، مغفور له فلانی و… جایز نیست زیرا کسی نمی‌داند که آن فرد، مورد رحمت و مغفرت قرار گرفته است یا خیر؟ جزم به امر مجهول نیز جایز است؛ چون این سخن، شهادت و گواهی بدون علم و آگاهی به این است که وی مورد رحمت یا مغفرت و آمرزش قرار گرفته است، در حالی که شهادت و گواهی بدون علم، حرام است.

اگر این سخن به قصد دعا و امیدواری به این که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ وی را مورد رحمت و مغفرت خویش قرار دهد، باشد، ایرادی ندارد و گناهی بر او نیست. فرقی ندارد که بگویی: (مرحوم فلانی) یا (الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ فلانی را رحمت کند) زیرا می‌توان از هر دو عبارت برای خبر و همچنین برای دعا استفاده کرد؛ لذا به نیت گوینده باز می‌گردد.

شکی نیست که کسانی که می‌گویند: (مرحوم فلانی) یا (مغفور له فلانی) قصد خبر دادن و شهادت به این که آنان مورد رحمت و مغفرت قرار گرفته‌‌اند را ندارند؛ بلکه منظورشان دعا و امیدواری است لذا گفتن این عبارت در این صورت، ایرادی ندارد.

***


این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: هل تصح كلمة المرحوم للأموات، مثلا أن نقول: المرحوم فلان؟

فأجاب رحمه الله تعالى: إذا قال قائل وهو يتحدث عن الميت: المرحوم أو المغفور له، أو ما أشبه ذلك، إذا قالها خبرًا فإنه لا يجوز؛ لأنه لا يدري: هل حصلت له الرحمة، أم لم تحصل له ؟ والشيء المجهول لا يجوز للإنسان الجزم به، ولأن هذا شهادةٌ له بالرحمة أو المغفرة من غير علم، والشهادة من غير علم محرمة.

وأما إذا قال ذلك على وجه الدعاء ،والرجاء، بأن الله تعالى يغفر له ويرحمه، فإن ذلك لا بأس به، ولا حرج فيه، ولا فرق بين أن تقول: المرحوم. أو فلان رحمه الله؛ لأن كلتا الكلمتين صالحتان للخبر، وصالحتان للدعاء، فهو على حسب نية القائل.

ولا شك أن الذين يقولون: فلان مرحوم. أو: فلان مغفور له. لا يريدون بذلك الخبر والشهادة بأن فلان. مرحوم و مغفور له، وإنما يريدون بذلك الرجاء والتفاؤل والدعاء، ولهذا تكون هذه الكلمة ليس فيها حرج، ولا بأس.

مطالب مرتبط:

(۵۵۹) حکم گفتن “حَسبِيَ اللهُ” هنگام عصبانیت و خشم

هرگاه کسی مورد ظلم و ستم واقع ‌شود، ایرادی ندارد که بگوید: "حَسبِيَ اللهُ".

ادامه مطلب …

(۵۶۶) حکم گفتن عبارت “عَسَاكَ تَبارَكَ”: (پر برکت باد)

مردم عوام همان طور که منظورشان است، هرگاه چنین بگویند، معنایش این است که با این عبارت از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌خواهند که آن چیز را پربرکت قرار دهد.

ادامه مطلب …

(۵۷۰) حکم عبارت “من بر درِ الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ هستم”

در جواب می‌گوید: "من بر درِ الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ هستم" یعنی چیزی ندارم اما از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌خواهم که برایم آسان و فراهم نماید. این مقصود مردم از این عبارت است و ایراد و اشکالی ندارد.

ادامه مطلب …

(۵۵۸) حکم گفتن “يا وجهَ الله” هنگام خستگی

جایز نیست بلکه واجب است بگویی: "يا الله".

ادامه مطلب …

(۵۳۳) حکم عبارت “الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ فلانی را آمرزیده است إن شاء الله”

گفتن این عبارت، ایرادی ندارد زیرا این جمله، معنای امید را می‌رساند و خبر به شمار نمی‌رود؛ زیرا خبر با این صیغه و عبارت، جایز نیست.

ادامه مطلب …

(۵۴۳) حکم استفاده از صفات الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ برای اشخاص

ایرادی ندارد و بلکه جایز است؛ صفات الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ هیچ شباهتی به صفات مخلوقات ندارد؛ زیرا صفات خالق، شایسته‌ی خود او است و صفات مخلوقات نیز مناسب آنان است.

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه