جمعه 4 محرم 1448
۲۸ خرداد ۱۴۰۵
19 ژوئن 2026

(۵۴۰) حکم گفتن واژه‌ی “مرحوم” برای مردگان

(۵۴۰) سوال: آیا گفتن واژه‌ی “مرحوم” برای مردگان درست است؟ مثلا بگوییم: مرحوم فلانی.

جواب:

اگر کسی که در مورد شخص مرده سخن می‌گوید از باب خبر دادن بگوید: مرحوم فلانی، مغفور له فلانی و… جایز نیست زیرا کسی نمی‌داند که آن فرد، مورد رحمت و مغفرت قرار گرفته است یا خیر؟ جزم به امر مجهول نیز جایز است؛ چون این سخن، شهادت و گواهی بدون علم و آگاهی به این است که وی مورد رحمت یا مغفرت و آمرزش قرار گرفته است، در حالی که شهادت و گواهی بدون علم، حرام است.

اگر این سخن به قصد دعا و امیدواری به این که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ وی را مورد رحمت و مغفرت خویش قرار دهد، باشد، ایرادی ندارد و گناهی بر او نیست. فرقی ندارد که بگویی: (مرحوم فلانی) یا (الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ فلانی را رحمت کند) زیرا می‌توان از هر دو عبارت برای خبر و همچنین برای دعا استفاده کرد؛ لذا به نیت گوینده باز می‌گردد.

شکی نیست که کسانی که می‌گویند: (مرحوم فلانی) یا (مغفور له فلانی) قصد خبر دادن و شهادت به این که آنان مورد رحمت و مغفرت قرار گرفته‌‌اند را ندارند؛ بلکه منظورشان دعا و امیدواری است لذا گفتن این عبارت در این صورت، ایرادی ندارد.

***


این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: هل تصح كلمة المرحوم للأموات، مثلا أن نقول: المرحوم فلان؟

فأجاب رحمه الله تعالى: إذا قال قائل وهو يتحدث عن الميت: المرحوم أو المغفور له، أو ما أشبه ذلك، إذا قالها خبرًا فإنه لا يجوز؛ لأنه لا يدري: هل حصلت له الرحمة، أم لم تحصل له ؟ والشيء المجهول لا يجوز للإنسان الجزم به، ولأن هذا شهادةٌ له بالرحمة أو المغفرة من غير علم، والشهادة من غير علم محرمة.

وأما إذا قال ذلك على وجه الدعاء ،والرجاء، بأن الله تعالى يغفر له ويرحمه، فإن ذلك لا بأس به، ولا حرج فيه، ولا فرق بين أن تقول: المرحوم. أو فلان رحمه الله؛ لأن كلتا الكلمتين صالحتان للخبر، وصالحتان للدعاء، فهو على حسب نية القائل.

ولا شك أن الذين يقولون: فلان مرحوم. أو: فلان مغفور له. لا يريدون بذلك الخبر والشهادة بأن فلان. مرحوم و مغفور له، وإنما يريدون بذلك الرجاء والتفاؤل والدعاء، ولهذا تكون هذه الكلمة ليس فيها حرج، ولا بأس.

مطالب مرتبط:

(۵۴۴) حکم اسم “محسن” برای اشخاص

نام‌گذاری به آن تا زمانی که قصد شخص، فقط اسم باشد، ایرادی ندارد زیرا از جمله اصحاب پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم شخصی بود که حكيم نام داشت در حالی که حكيم از نام‌های الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است.

ادامه مطلب …

(۵۶۱) معنای کلمه‌ی “الحمدُ لله وَكَفَى”

"الحمدُ لله وَكَفَى" يعنی: الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ برای بنده‌اش  كافی است؛ یعنی برای امور و کارهایش او را کفایت می‌کند.

ادامه مطلب …

(۵۳۸) حکم صدا زدن اشخاص فوت شده

اين كار هیچ مفهومی جز ندا و صدا زدن مردگان ندارد؛ لذا برای هیچ کس حلال و جایز نیست که چنین بگوید. اگر گفتن این سخن در سیاق مدح و ثنا باشد، ایرادی ندارد.

ادامه مطلب …

(۵۷۲) حکم گفتن “ای محبوب پیامبر” به شخص غیر مسلمان

گفتن "محبوب پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم " به شخصی که نمی‌دانیم مسلمان است یا کافر، شایسته نیست و اگر دانستیم که کافر است اصلا جایز نیست اما اگر مسلمان باشد، جایز است؛ البته اگر مسلمانی باشد که حقیقتا پایبند اسلام باشد.

ادامه مطلب …

(۵۵۰) آیا به کار بردن اصطلاح “ادیان آسمانی” جایز است؟

جایز است که بگوییم: ادیان آسمانی؛ اما بدین معنا نیست که آن ادیان، الان ثابت و صحیح هستند.

ادامه مطلب …

(۵۴۳) حکم استفاده از صفات الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ برای اشخاص

ایرادی ندارد و بلکه جایز است؛ صفات الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ هیچ شباهتی به صفات مخلوقات ندارد؛ زیرا صفات خالق، شایسته‌ی خود او است و صفات مخلوقات نیز مناسب آنان است.

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه