(۵۳۵) سوال: نظرتان درباره‌ی این گفتن دعا چیست: (اللّهُمَّ لاَ تُعامِلنَا بِعَدلِكَ بَل عَامِلنَا بِعَفوِكَ): (ای الله! با عدل خویش با ما رفتار مکن؛ بلکه با عفو و گذشت خود با ما رفتار کن).

جواب:

بهتر است بگوید: (اللّهُمَّ عَامِلنَا بِعَفوِكَ وَفَضلِك): (ای الله! با عفو و فضل خویش با ما رفتار کن) و این دعا را رها کرده و نگوید؛ چون نیازی به گفتن آن نیست وگرنه پوشیده نیست که اگر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ با عدل خویش با مردم رفتار کند، همگی را هلاک می‌نمود؛ الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌فرماید: {وَلَوْ يُؤَاخِذُ الله النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ مَا تَرَكَ عَلَيْهَا مِنْ دَابَّةٍ} [النحل: ۶۱]: (اگر الله مردم را با در مقابل ظلم و ستمشان بازخواست نماید، هیچ جنبنده‌ای را روی زمین باقی نمی‌گذاشت) همچنین اگر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ از روی عدل خویش با مردم رفتار کند، فقط یک نعمت از نعمت‌های الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ تمام کارهای خوب و اعمال نیک بنده را می‌پوشاند بلکه اعمال نیک و خوبی که انجام داده است نعمتی از جانب الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است که نیاز به شکر و سپاس دارد! چنان که گفته شده است:

إذا كانَ شُكري نِعمَةَ اللَهِ نِعمَةً                عَلَيَّ لَهُ في مِثلِها يَجِبُ الشُكرُ

فَكَيفَ بلوغُ الشُكرِ إِلّا بِفَضلِهِ               وَإِن طالَتِ الأَيّامُ وَاختُصِرَ العُمرُ

اگر شکرگزاری از نعمت الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ  خودش نعمتی است که بر من واجب است شکر آن را به جای آورم؛ به غیر از فضل و بخشش الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ چگونه می‌توان به شکرگزاری دست پیدا کرد؟ هر چند که روزها بلند و عمر نیز کوتاه باشد.

بنابراین نیازی نیست که شخص در دعایش بگوید: (اللّهُمَّ لاَ تُعامِلنَا بِعَدلِكَ بَل عَامِلنَا بِعَفوِكَ)؛ بلکه توصیه می‌کنم بگویید: (اللهم عَامِلنَا بِفَضلِكَ وَلاَ تُعامِلنا بِسوء أفعَالِنَا فَإنَّكَ ذُو الفَضلِ العَظِيمِ وَنَحنُ ذَوُو الإسَاءَةِ وَنَستَغفِرُكَ اللّهُمَّ وَنَتُوبُ إلَيكَ): (ای الله! با فضل خویش با ما رفتار کن و با کردار بد ما با ما برخورد مکن که تو دارای فضل بزرگ هستی و ما بد کار هستیم که‌ای الله! از تو طلب آمرزش کرده و به درگاهت توبه می‌کنیم).

***