(۶۵۶۱) سوال: اگر انسان به همسایه‌ای بدی که بداخلاق و کم ایمان است مبتلا باشد، آیا گناهی دارد اگر این به همسایه بفهماند که ما ترجیح می‌دهیم که دیدن ما نیایند؟

جواب:

اگر همسایه به معصیت‌ها مبتلا باشد، شایسته نیست که با او قطع رابطه کنیم بلکه بر ما حق دارد که با نصیحت کردن با او ارتباط بگیریم و با دعوت کردن او و رفتن به سویش با او الفت بگیریم تا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ او را هدایت کند و رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرموده‌اند: «لَأَنْ يَهْدِيَ اللَّهُ بِكَ رَجُلًا وَاحِدًا؛ خَيْرٌ لَكَ مِنْ أَنْ يَكُونَ لَكَ حُمْرُ النَّعَمِ»[۱]: (که اگر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ يک نفر را به وسيله‌ی تو هدايت نمايد، برای تو از شتران سرخ مو بهتر است (شتر سرخ نزد عرب از باارزش‌ترین اموال محسوب می‌شده است. ((

لذا رها کردن این همسایه با گناه و معصیت‌هایش، خطای بزرگی است بلکه بر ما واجب می‌باشد که او را نصحیت کنیم و هنگامی که به خانه‌اش رفتیم و در مورد گناه و معصیت‌هایش با او صحبت کردیم چه بسا خجالت زده شود و الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ هدایت را نصیبش نماید و او را به دست ما هدایت کند، اما اگر آن را به حال خود رها کردیم، شکی نیست که مرتکب اشتباه شدیم و کوتاهی نمودیم و هنگامی که بر ما واجب است در امور مادی به همسایه‌ی خود نیکی و احسان نماییم همچنین همسایه بر ما حق دارد که در امور دینی از نصحیت کردن، راهنمایی و زیارت کردن به آن‌ها نیکی و احسان کنیم و چه خوب است اگر به آن‌ها کتابچه‌هایی هدیه دهیم که با آسانی و در وقتی کم می‌خواندند یا نوارهایی مفیدی که ممکن است الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ با آن‌ها به او نفع رساند.

[۱] صحیح بخاری: كتاب الجهاد والسير باب دعاء النبي له الناس إلى الإسلام والنبوة، شماره (۲۷۸۳)، و صحیح مسلم: كتاب فضائل الصحابة، باب من فضائل علي بن أبي طالب شماره (٢٤٠٦).