(۶۴۰۸) چگونه خطای قرائت قرآن را بگوییم که دل‌ها نرنجد؟

(۶۴۰۸) سوال: بعضی از دانش‌آموزان دختر در قرائت قرآن دچار لحن می‌شوند، و گاهی حروفی به آیات می‌افزایند یا از آن‌ها کم می‌کنند و وقتی آن‌ها را راهنمایی می‌کنیم و قرائت درست را گوشزد می‌نماییم، ناراحت می‌شوند و می‌گویند: هدف شما اصلاح قرائت نیست بلکه تمسخر ماست؛ آیا ما باید آن‌ها را بر خطا رها کنیم، یا درست را به آن‌ها بگوییم؟ و اگر چیزی نگوییم، آیا گناه‌کار می‌شویم؟

جواب:

واجب است هرکس که متوجه اشتباه در قرائت قرآن نزد برادر (یا خواهر) مسلمان خود شود، او را متوجه خطا سازد؛ زیرا این کار از مصادیق همکاری بر نیکی و تقواست و جایز نیست کسی عمداً در کتاب الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ دچار لحن و اشتباه شود؛ زیرا الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ قرآن را به زبان عربی فصیح و روشن نازل فرموده، و اگر لحن در آن صورت گیرد، از جایگاه خود تحریف شده و چنین تحریفی، اگر عمدی باشد، حرام است، و در نتیجه تذکر دادن درباره‌ی آن نیز واجب است.

پس واجب است بر معلم یا غیرمعلم، هرگاه اشتباهی در قرائت قرآن بشنود، آن را گوشزد کند؛ چه آن فرد خوشحال شود چه ناراحت و اینکه کسی که اشتباه کرده، این راهنمایی را حمل بر سوءظن کند و بگوید هدف تمسخر بوده، این خود اشتباهی دیگر است بلکه واجب است کسی که به او نصیحتی می‌شود، آن را حمل بر نیت خیر کند و از او تشکر کند؛ چون آن شخص او را بر طاعت الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و دوری از گناه یاری کرده است و اگر قرار باشد به‌خاطر ترس از ناراحتی افراد، همکاری بر نیکی و تقوا و نهی از منکر را ترک کنیم، هرگز امر به معروف و نهی از منکر در جامعه پا نخواهد گرفت.

تعداد بازدید: 12

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

تقول السائلة: بعض الطالبات يُلَحنَّ في القرآن الكريم، وأحيانًا يَزِدْن، أو يَنْقُصن في أحرف الآيات، فإذا أرشدناهن إلى الصواب يغضبن، ويقلن: ليس قصدكن تصحيح القراءة، بل الاستهزاء بنا. فهل نتركهن على الخطا، أم نبيّن لهن الصواب؟ وهل علينا إثم إذا تركنا هذا؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: الواجب على مَن سمع أخا له يَلْحَن في کتاب الله أن ينبهه عليه، لأن هذا من باب التعاون على البر والتقوى، ولا يجوز لأحد أن يتعمد تغيير كتاب الله -عز وجل- باللحن، لأن الله تكلم بالقرآن بلسان عربي مبين على الوجه الموافق للغة العربية، وإذا حصل اللحن كان تحريفًا للكلم عن مواضعه وتعمده حرام، وإذا كان تعمده حراما كان التنبيه عليه واجبا، فيجب على المعلمة، أو على غير المعلّمة إذا سمعت من يلحن في القرآن أن تنبهه عليه، سواء غضب أم ،رضي، وكون المخطئ الذي لحن في القرآن ينحو هذا المنحى المشار إليه في السؤال – وهو إساءة الظن بأخيه الذي أعانه على البر والتقوى – من الخطا، بل الواجب على من قدَّم له أخوه نصيحة أن يحملها على الظن الحسن، وأن يشكر له هذه النصيحة، لأن الناصح يكون معينًا له على طاعة الله، وتجنب ،محارمه ولو أننا تركنا التعاون على البر والتقوى، والتناهي عن المنكر مِن أجل غضبِ مَن وُجه له ذلك، ما استقام أمر، ولا نهي.