(۲۶۰۵) سوال: گروهی از دوستان من در انجام نماز سهل‌انگاری می‌کنند و همچنین در مسائلی که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ سخن گفتن در مورد آن‌ها را حرام کرده است، سخن می‌گویند؛ آیا برای من جایز است که با آن‌ها قطع رابطه کنم؟ لازم به ذکر است که من وقتی با آن‌ها ملاقات می‌کنم، آن‌ها را به یاد الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌اندازم و برای نصیحت آن‌ها تلاش می‌کنم.، چه نصیحتی برای من دارید، ای شیخ بزرگوار؟ الله شما را جزای خیر دهد.

جواب:

به شما نصیحت می‌کنیم که اگر ماندن در جمع آن‌ها مفید است و شما از جانب آن‌ها استقبال و پذیرش نصیحت می‌بینید و به آنچه که شما می‌گویید عمل می‌کنند، اشکالی ندارد که با آن‌ها بمانید زیرا در این صورت هم برای شما و هم برای آن‌ها مفید خواهد بود، برای آن‌ها نفع واضح است و برای شما نفع دارد، چون رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به علی بن ابی‌طالب رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ فرمودند: «لَأَنْ يَهْدِيَ اللَّهُ بِكَ رَجُلًا وَاحِدًا؛ خَيْرٌ لَكَ مِنْ أَنْ يَكُونَ لَكَ حُمْرُ النَّعَمِ»^[۱]: (چون اگر الله يک نفر را به وسيله ی تو هدايت نمايد، برای تو از شتران سرخ مو بهتر است (شتر سرخ نزد عرب از باارزش‌ترین اموال محسوب می‌شده است)).

اما اگر در میان آنان، میل و گرایشی به نصیحت نمی‌بینی و سخنت را نمی‌پذیرند، پس از هم‌نشینی با آنان بر حذر باش زیرا رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم از همنشین بد بر حذر داشته و فرمودند: «وَنَافِخُ الْكِيرِ؛ إِمَّا أَنْ يُحْرِقَ ثِيَابَكَ، وَإِمَّا أَنْ تَجِدَ رِيحًا خَبِيثَةً»^[۲]: (ولی دمنده‌ی کوره‌ی آهنگر، يا لباست را می‌سوزاند يا بوی بدی از او به تو می‌رسد). و نیز از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم روایت شده که فرمودند: «الرَّجُلُ عَلَى دِينِ خَلِيلِهِ، فَلْيَنْظُرْ أَحَدُكُمْ مَنْ يُخَالِلُ»^[۳]: (هرکسی بر دين و آيين دوست خويش است؛ پس باید هريک از شما بنگرد با چه کسی دوستی می‌کند).

[۱] صحیح بخاری: كتاب الجهاد والسير باب دعاء النبي صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم الناس إلى الإسلام والنبوة، شماره (۲۷۸۳)، وصحیح مسلم كتاب فضائل الصحابة، باب من فضائل علي بن أبي طالب رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ شماره (٢٤٠٦).

[۲] تخریج آن گذشت.

[۳] سنن أبو داود: كتاب الأدب، باب من يؤمر أن يجالس، شماره (٤٨٣٣)، وسنن ترمذی: كتاب الزهد، بعد باب ما جاء في أخذ المال، شماره (۲۳۷۸) وقال: حسن غريب.