(۶۰۴۱) حکم قسم یاد کردن به امانت برای کسی که نمی‌‌داند قسم یاد نمودن به آن شرک است

(۶۰۴۱) سوال: حکم قسم یاد کردن به امانت برای کسی که نمی‌‌داند قسم یاد نمودن به آن شرک است چیست؟ و اگر آن را بعد از علم به حکمش از روی فراموشی گفت، چه حکمی دارد؟

جواب:

قسم یاد کردن به امانت مانند دیگر قسم‌‌ها به غیر از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ نوعی شرک است اما شرک اکبر که عمل را تباه می‌‌سازد، نیست. بنابراین عمل کسی که به امانت قسم یاد کند تباه نمی‌‌شود اما بسیاری از مردم می‌‌گویند: (بالأمانة) و قصد آنها قسم نیست بلکه قصد آنها اعتماد است، مثلا هرگاه با شخصی صحبت می‌‌کند: این به عنوان امانت باشد یعنی آن را برای هیچ کس فاش نکن یا اینکه می‌‌گوید: (الحدیث بالأمانة) یعنی آن را فاش نکن یا اینکه می‌‌گوید: این سخنان در امانت و پیمان من باقی می‌‌ماند. مهم اینکه بسیاری از کسانی که می‌‌گویند: (بالأمانة) قصد آنها قسم نیست بلکه قصد آنها اعتماد است. در این صورت قسم یاد کردن به امانت نیست اما اگر قصدِ قسم به آن داشته باشد حرام و نوعی شرک است.

***

تعداد بازدید: 15

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

تقول السائلة: ما حكم الحلف بالأمانة لمن لم يعلم بأن الخلف بها شرك؟ وهل يحبط عمله؟ وإذا قالها بعد العلم بحكمها ناسيا فما الحكم في ذلك؟

فأجاب رحمه الله تعالى: الخلف بالأمانة كغيره من الأحلاف بغير الله نوع من الشرك، لكنه ليس الشرك الأكبر الذي يحبط العمل، فلا يحبط عمل من حلف بالأمانة، لكن كثيرًا من الناس يقول: بالأمانة ولا يقصد اليمين، وإنما يقصد الائتمان، فيقول مثلا إذا حدث إنسانًا بحديث: هذا معك أمانة، يعني لا تفشه لأحد، أو يقول: الحديث بالأمانة، يعني لا تفشه، أو يقول: هذا الحديث بأمانتي وعهدي. فالمهم أن كثيرًا ممن يقولون: بالأمانة لا يقصدون اليمين، بل يقصدون العهد والائتمان، وحينئذ لا يكون حلف بالأمانة، أما إذا قصد الخلف بها فإنه محرم ونوع من الشرك.