(۲۱۶۷) علاج وسواس در نماز

(۲۱۶۷) سوال: جوانی حمد الله را می‌کند که مؤمن است ولی مشکل آن این است که در اثنای نماز دچار سهو می‌شود و در سجده و حالت نشستن سوره‌ی فاتحه و دیگر سوره‌ی را می‌خواند و نماز را به سرعت ادا می‌کند آیا در این چیزی بر گردن او می‌باشد؟

جواب:

شکی نیست بر انسان واجب است که باید تلاش کند این شک‌ها و وسوسه‌ها را را از خود دور کند تا این که قلبش در نماز حاضر شود و بداند که چه می‌گوید و چه انجام می‌دهد و برای همین الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ انسان را نهی کرده است که به نماز نزدیک شود تا این که بداند آنچه را می‌گوید و رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم نیز از نماز در هنگام حاضر بودن غذا و دستشویی داشتن نهی کرده است[۱] و همه‌ی این‌ها برای حاضر بودن قلب و خشوع در نماز است.

و نصیحت من به این زنی که به این درد دچار شده است این می‌باشد‌ که به آنچه رسول الله را امر کرده است انجام دهد یعنی هنگامی که این وسوسه‌ها را احساس کرد سه بار به سمت چپ خود تف کند و اعوذ بالله من الشیطان الرجیم را بگوید و اگر این کار را از روی اخلاص و ایمان و شفا یافتن از این درد انجام دادی پس به تو نفع خواهد رساند اما اگر این وسوسه‌ها را به حال خود رها کردی شیطان بوسیله‌ی آن با تو بازی می‌کند و آن با تو باقی همیشه باقی خواهند ماند و چه بسا در کل نماز ندانی که چه می‌گویی.

[۱] رواه مسلم (۵۶۰).

تعداد بازدید: 29

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

تقول السائلة: أنا أعاني من كثرة الوساوس، وبالخصوص في الصلاة والوضوء، فعندما أتوضأ أشك في وضوئي فأعيده، كذلك في الصلاة أحيانًا أشك في عدم قراءتي للفاتحة أو غير ذلك، ما الحل؟ أرشدوني مأجورين؟

فأجاب رحمه الله تعالى: الحل أن يتعوذ الإنسان من الشيطان الرجيم إذا حصلت له هذه الشكوك، وألا يلتفت إليها، وأن يعرض عنها إعراضا تاما، وقد أرشد إلى مثل هذا رسول الله صلى الله عليه وسلم، حين شكي إليه الرجل يخيل إليه أنه يجد الشيء في الصلاة؟ فقال: «لا ينصرف حتى يسمع صوتًا أو يجد ريحا»، فإذا توضأت وشككت هل أنت أتممت الوضوء أم لم تتميه؟ فالأصل الإتمام، لا تلتفتي. وإذا شككت أنك نويت أم لم تنوي؟ فالأصل النية. وإذا شككت: سميت أم لم تسمي؟ فالأصل التسمية.

وأقول: هذا فيمن ابتلي بالوسواس لأن الذي ابتلي بالوسواس لا تكون شكوكه إلا وهما ليس لها أساس، وعلى هذا فلا تلتفتي إلى مثل هذه الشكوك أبدا، لا في الصلاة ولا في الوضوء، وأنا أظن -كما هو الواقع كثيرا- أنك إذا لم تلتفتي إلى هذا الوسواس، فإن هذا يزول قريبا، فاصبري عليه.