(۸۴) حکم آویزان کردن سوره‌های قرآن کریم به کودکان

(۸۴) سوال: برخی از افراد، سوره‌های قرآن کریم مانند معوذتین و سوره‌‌ی اخلاص را نوشته و به کودکان آویزان می‌کنند تا از چشم ‌زخم در امان باشند و به آنان نفع و هدایت برساند. آیا این کار صحیح است؟

جواب:

از آویزان کردن آیات بر سینه‌ی کودکان نهی شده است؛ زیرا به طور کلی از جمله تمیمه‌ها است. احادیث وارده در این مورد، هیچ گونه‌ای از آویز را استثنا نکرده است. همچنین با این کار، آیات قرآن‌ را در معرض اهانت قرار می‌دهند؛ زیرا کودک در حفظ پاکیزگیِ چیزی که قرآن بر آن نوشته شده، دقت نمی‌کند. چه بسا آلوده به نجاست شود، چه بسا آن را به دستشویی و مانند آن ببرد. پس از این کار نهی می‌شود و اگر می‌خواهید فرزندانتان را در امان بدارید، با قرائت بر آن‌ها این کار را انجام دهید.

برخی از علما نیز در مسأله‌ی آویزان کردن آیات قرآن برای درمان شخص بیمار، رخصت قائل شده‌اند و به عموم این فرموده‌ی الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ استدلال نموده‌اند: (وَنُنَزِّلُ مِنَ ٱلقُرءَانِ مَا هُوَ شِفَاء وَرَحمَة لِّلمُؤمِنِینَ)[إسراء: ۸۲] : (قرآن که برای مؤمنان شفا و رحمت است را نازل می‌کنیم).

احتیاط آن است که این کار را انجام ندهند؛ فرقی ندارد چنان چه سؤال کننده گفت برای دور کردن بلا قبل از مبتلا شدن به آن باشد یا برای برطرف کردن بلا بعد از ابتلا به آن باشد؛ باید از آیات و دعاهایی استفاده شود که بنا بر اصل سنت و حدیث، برای در امان ماندن انسان وارد شده است و با قرائت بر بیمار صورت می‌پذیرد.

***

تعداد بازدید: 39

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: البعض من الناس يكتب سور القرآن الكريم ويعلق ذلك على الأطفال، مثل المعوذتين وسورة الإخلاص، يقصد حمايتهم من العين وجلب النفع والهداية. فهل هذا عمل صحيح؟ أرجو بهذا إفادة مأجورين.

فأجاب -رحمه الله تعالى-: تعليق الآيات على صدور الصبيان منهي عنه، لأنه داخل في التمائم في عمومها، إذ إن الأحاديث الواردة في ذلك لم تستثن شيئًا مما يُعَلَّقُ، ثم إن فيه عرضة لامتهانه، لأن الصبي لا يحترز من وقوع الأذى على هذا الذي عُلَّق عليه من القرآن، وربما يتلطخ بنجس، وربما يدخل به بيت الخلاء وما أشبه ذلك، فلهذا يُنْهَى عن هذا العمل، ويقال: إذا أردت أن تُعَوِّذ أبناءك بشيء فَعَوَّذْهُم بالقراءة عليهم.

و من العلماء من رخص في تعليق المكتوب من القرآن على المريض للاستشفاء به، واستدل بعموم قوله تعالى: ﴿وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْءَانِ مَا هُوَ شِفَاءُ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَارًا﴾ [الإسراء: ٨٢].

الاحتياط أن لا يفعل ذلك، لا لدفع البلاء كما ذكره السائل، ولا لرفعه كما أشرنا إليه، وليكن مستعملا لما جاءت به السنة من تعويذ الإنسان بالقراءة على المريض.