(۶۶۴۶) سوال: آیا برای مادر شوهر جایز است که در حال غیاب عروسش وارد اتاق او گردد و هرچه خواست از اتاقش بردارد به این دلیل که آن مال پسرش است؟

جواب:

برای مادر شوهر جایز نیست که وارد اتاق خصوصی عروسش گردد زیرا این از اسراری است که انسان دوست ندارد کسی از آن اطلاع یابد و من این مادر شوهر را نصیحت می‌کنم که تقوای الله  سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در مورد خودش رعایت کند و بر این زن مسکین اسیر مسلط نگردد زیرا همسر، همراه شوهرش مانند اسیر نزدش می‌باشد چناچه رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرمودند: «أَلَا وَاسْتَوْصُوا بِالنِّسَاءِ خَيْرًا، فَإِنَّمَا هُنَّ عَوَانٍ عِنْدَكُمْ»[۱]: (آگاه باشید شما را به خوبی (رفتار کردن) با زنان توصیه می‌کنم چراکه آنان اسیرانی نزد شما هستند) لذا این مادر شوهر باید در مورد خودش تقوای الله  سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را رعایت کند و این زن را اذیت ننماید چرا که الله  سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در کتاب ارجمند خود فرموده است: {وَٱلَّذِینَ یُؤۡذُونَ ٱلۡمُؤۡمِنِینَ وَٱلۡمُؤۡمِنَـٰتِ بِغَیۡرِ مَا ٱكۡتَسَبُوا۟ فَقَدِ ٱحۡتَمَلُوا۟ بُهۡتَـٰنࣰا وَإِثۡمࣰا مُّبِینࣰا} [سوره اﻷحزاب: ۵۸]: (و کسانی‌که مردان مؤمن و زنان مؤمن را بی هیچ گناهی‌که مرتکب شده باشند؛ آزار می‌دهند، به راستی (بار) بهتان و گناه آشکاری را به دوش کشیده‌اند) چه بسا اذیت کردن عروسش سبب جدایی شوهرش از او گردد و او به منزله‌ی ساحرانی که سحر را می‌آموزند تا بین زن و شوهر جدایی افکند، در آید.

 همچنین اگر بدون حق بر عروسش مسلط شود، او ظالم می‌گردد و عروسش می‌تواند بر علیه او دعا کند زیرا رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم هنگامی که معاذ بن جبل رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ را به یمن فرستاد به او فرمود: «اتَّقِ دَعْوَةَ الْمَظْلُومِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ و بَيْنَهَا وَبَيْنَ الله حِجَابٌ»[۲]: (از دعای مظلوم بترس که بین او و الله حجابی نیست. (

 این مادر بداند که اگر ظلم نمود و مظلوم بر علیه او دعا کرد الله  سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ دعای او را قبول می‌کند اگرچه همان لحظه نباشد و چه بسا به سرعت مستجاب نگردد ولی قطعا الله  سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ مظلومی که به او پناه آورده را یاری می‌دهد اگرچه زمان آن به طول انجامد.

[۱] سنن ترمذی: كتاب الرضاع، باب ما جاء في حق المرأة على زوجها، شماره (۳۰۸۷) وقال: حسن صحيح. وسنن ابن ماجه: كتاب النكاح، باب حق المرأة على الزوج، شماره (٣٠٥٥).

[۲] تخریج آن گذشت.