(۶۶۴۲) سوال: من دختری ۲۵ ساله هستم بعد از آن که پدرم ازدواج کرد با برادرم زندگی می‌کنم، بعد از وفات مادرم من ۱۰ سال داشتم و به سبب شرایطی که اجازه نمی‌داد درسم را ادامه‌ دهم، تحصیلم را ترک کردم و پدر من مال بسیاری دارد و من وقتی عصبانی می‌شوم به پدر و برادرانم ناسزا می‌گویم، آیا گناهی دارم؟ و حکم آن چیست، الله  سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ به شما جزای خیر دهد؟

جواب:

حکم آن این است که برای انسان جایز نیست به یکی از مسلمانان ناسزا گوید یا دشنامشان دهد و به طریق اولی جایز نیست که به نزدیکانش و پدر و برادرانش ناسزا گوید لذا باید به سوی الله  سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ توبه کند و از این عمل طلب بخشش نماید و خود را در هنگام عصبانیت کنترل کند چناچه: «أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلنَّبِيِّ صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم: أَوْصِنِي؟ قَالَ: لَا تَغْضَبْ. فَرَدَّدَ مِرَارًا، قَالَ: لَا تَغْضَبْ»[۱]: (مردى به رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم گفتند: مرا نصيحت كنيد، فرمودند: خشمگين نشويد، آن مرد چندين بار آن را تكرار كرد، فرمودند: خشمگين نشويد) و: «لَيْسَ الشَّدِيدُ بِالصُّرَعَةِ، إِنَّمَا الشَّدِيدُ الَّذِي يَمْلِكُ نَفْسَهُ عِنْدَ الْغَضَبِ»[۲] همچنین رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرمودند: (توانمند (پهلوان) آن نیست كه نيرومندان را بر زمين بيفكند؛ بلكه توانمند (پهلوان) كسى است كه بتواند در هنگام خشم خود را كنترل كند) لذا وقتی عصبانی شدی از شیطان رانده شده به الله  سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ پناه ببر و اگر همچنان عصبانی بودی وضو بگیر و اگر ایستاده‌‌ای بنشین و اگر نشسته‌ای، دراز بکش تا این خشم تو از بین برود چونکه رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرمودند: «إِذَا غَضِبَ أَحَدُكُمْ وَهُوَ قَائِمٌ فَلْيَجْلِسُ، فَإِنْ ذَهَبَ عَنْهُ الْغَضَبُ وَإِلَّا فَلْيَضْطَجِعْ»[۳]: (هرگاه یکی از شما عصبانی شد در حالی که ایستاده است، بنشیند و اگر عصبانیت او برطرف نشد، دراز بکشد. (

 انسان، بشری است که ممکن است شیطان در قلب او اختر آتشی بیاندازد که بسیار عصبانی شود تاجایی که نداند چه می‌گوید، از الله  سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ برای خود و شما سلامتی را می‌خواهیم.

[۱] صحیح بخاری: كتاب الأدب، باب الحذر من الغضب، شماره (٥٧٦٥).

[۲] صحیح بخارى: كتاب الأدب، باب الحذر من الغضب، شماره (٥٧٦٣)، و صحیح مسلم: كتاب البر والصلة والآداب، باب فضل من يملك نفسه عند الغضب، شماره (٢٦٠٩).

[۳] تخریج آن گذشت.