(۶۳۵۲) سوال: شنیدم یکی از امامان در قنوت نازله می‌گفت: «إلهَنا، هُتکت الأعراض، وشُرِّد الأطفال»: (ای معبود ما، اعرض و آبروها پایمال شد و کودکان آواره شدند) یکی از عوام گفت: این صحیح نیست، چون دعا محسوب نمی‌شود؟

جواب:

این عبارت از باب توسل به الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ با ذکر حال دعا‌کننده یا کسی است که برایش دعا می‌شود، است و از اموری می‌باشد که موجب نزول رحمت و فضل و احسان الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است و این از جمله توسل‌های مشروع در دعاست، همان‌طور که موسی عَلَيْهِ‌السَّلَام گفت: {رَبِّ إِنِّی لِمَاۤ أَنزَلۡتَ إِلَیَّ مِنۡ خَیۡرࣲ فَقِیرࣱ} [سوره القصص: ۲۴]: («پروردگارا، به هر خیری که برایم بفرستی، سخت نیازمندم») و همان‌طور که زکریا عَلَيْهِ‌السَّلَام گفت: {قَالَ رَبِّ إِنِّی وَهَنَ ٱلۡعَظۡمُ مِنِّی وَٱشۡتَعَلَ ٱلرَّأۡسُ شَیۡبࣰا وَلَمۡ أَكُنۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِیࣰّا} [سوره مريم: ۴]: (گفت: «پروردگارا، به راستی که استخوانم سست شده و [موی] سرم از پیری سپید گشته و ای پروردگارم، [هرگز] در دعای تو [از اجابت] بی‌بهره نبوده‌ام).