(۶۲۲۹) سوال: من دختری هستم که نقاب می‌زنم و الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را بر این توفیق شکر می‌کنم اما مادرم از بیرون رفتن با من برای دیدار خانواده و اقوام خودداری می‌کند، زیرا گمان می‌برد من باعث شرمندگی او هستم، او از رفتارهای من چون پوشیدن نقاب، مصافحه نکردن با مردان، و پایبندی‌ام به سایر امور شرعی ناراضی است، من چگونه باید با او رفتار کنم؟ و چه توصیه‌ای دارید؟ اجر شما با الله.

جواب:

پاسخ این سؤال از دو جهت است:

جهت اول: درباره‌ی مادر شماست، من او را نصیحت می‌کنم که دست از این کار یعنی در تنگنا قرار دادن تو به سبب پایبندی‌ات بردارد، و به او می‌گویم: واجب است که در راه نیکی و تقوا یاریت کند و باید شکرگزار باشد که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ از نسل او فرزندی صالح پدید آورده است، هر انسانی بی‌تردید خوشحال می‌شود اگر فرزندانش، چه پسر و چه دختر صالح باشند؛ و فرزند صالح، چه پسر و چه دختر، کسی است که پس از مرگ، سودی برای والدینش دارد؛ چنان‌که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرمود: «إِذَا مَاتَ الْإِنْسَانُ انْقَطَعَ عَنْهُ عَمَلُهُ إِلَّا مِنْ ثَلَاثَةٍ ؛ إِلَّا مِنْ صَدَقَةٍ جَارِيَةٍ، أَوْ عِلْمٍ يُنْتَفَعُ بِهِ، أَوْ وَلَدٍ صَالِحٍ يَدْعُو لَهُ»^[۱]: (هرگاه انسان بمیرد، عمل او قطع می‌شود مگر از سه چیز: صدقه‌ی جاریه یا علمی که از آن بهره‌برداری شود یا فرزند صالحی که برایش دعا کند)، هرگز برای او حلال نیست که تو را به خاطر انجام فعل معروف و ترک منکر سرزنش و اذیت کند.

جهت دوم: به نسبت خود توست، تو باید بر پایبندی به حدود الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ استقامت بورزی و هیچ‌کس برایت مهم نباشد؛ نه مادرت و نه هیچ‌کس دیگر، اگر آنچه را که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ را خشنود می‌کند انجام دهی، مهم نیست که تمام مردم  حتی مادرت از تو ناراضی شوند و هر کس به خاطر اطاعت از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ از تو ناخشنود شد، بگذار ناخشنود باشد، تو هرگز به او اهمیت نده.

اما اینکه مادرت نمی‌خواهد با تو بیرون بیاید و می‌پندارد این کار برای او مایه‌ی شرمندگی است، این از کم‌بصیرتی اوست؛ چرا که در پوشیدن نقاب و خودداری از مصافحه با نامحرم، هیچ‌گونه شرمندگی‌ای نیست، بلکه این از نعمت‌های الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است، انسان باید به چنین چیزی افتخار کند و از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ سپاس‌گزار باشد که او را بر انجام آن یاری داده، زیرا این کار از طاعت‌های الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است.

[۱] صحیح مسلم: كتاب الوصية، باب ما يلحق الإنسان من الثواب بعد وفاته، شماره (١٦٣١).