دوشنبه 27 رمضان 1447
۲۴ اسفند ۱۴۰۴
16 مارس 2026

(۴۴۶۶) حکم نگرفتن مو و ناخن در دهه‌ی ذوالحجه برای قربانی‌کننده و خانواده‌اش

(۴۴۶۶) سوال: آیا کوتاه نکردن مو و ناخن در دهه‌ی ذوالحجه تا زمانی که مسلمان ذبحش را انجام دهد سنتی است که از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم وارد شده باشد؟ و آیا این شامل خانواده قربانی کننده نیز می‌شود؟

جواب:

از رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم ثابت است که فرموده‌اند: «إِذَا دَخَلَتِ الْعَشْرُ، وَأَرَادَ أَحَدُكُمْ أَنْ يُضَحِّيَ فَلَا يَأخذن مِنْ شَعَرِهِ وَ لا من ظُفُره شَيْئًا» [۱]: (هنگامی که دهه‌ی (اول ماه ذو الحجه) و کسی از شما خواست قربانی انجام دهد، چیزی از مو ناخن‌هایش نگیرد): و در روایتی آمده: «و لا من بَشَرِهِ» : (و از پوستش نیز چیزی نگیرد): و این نهی می‌باشد که اصل در نهی تحریم است تا این که دلیلی بر غیر حرام بودن آن باشد.

و برای همین کسی که می‌خواهد قربانی کند هنگامی که ماه ذوالجحه وارد شد برایش جایز نیست که چیزی از مو، ناخن و پوستش بگیرد تا این که قربانی کند و مخاطب اینجا قربانی کننده است نه کسی که از جانب او قربانی می‌شود لذا آن برای خانواده حرام نمی‌باشد زیرا خانواده از جانبشان قربانی می‌شود و قربانی کننده نیستند و اگر کسی بگوید: حکمت نگرفتن مو، ناخن و پوست در این ده روز چیست؟ از دو وجه به آن جواب می‌دهیم:

وجه اول: حکمت آن نهی رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم می‌باشد و بدون شک امر و نهی رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم دارای حکمتی است و این برای هر مؤمنی کافی است چون الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ می‌‌فرماید: {إِنَّمَا كَانَ قَوۡلَ ٱلۡمُؤۡمِنِینَ إِذَا دُعُوۤا۟ إِلَى ٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ لِیَحۡكُمَ بَیۡنَهُمۡ أَن یَقُولُوا۟ سَمِعۡنَا وَأَطَعۡنَاۚ}[سوره النور: ۵۱] : (سخن مؤمنان هنگامی‌که به‌سوی الله و پیامبرش خوانده شوند تا میان آن‌ها داوری کند، فقط این است که می‌گویند: «شنیدیم و اطاعت کردیم»): و در حدیث صحیح از عائشه رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهَا آمده است که زنی از ایشان سوال کرد: چگونه است که حائض روزه را قضا می‌کند ولی نماز را نه، پس عائشه رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهَا فرمودند: «كان يُصيبنا ذلك- يعني في عهد النبي- فنُؤمرُ بقضاءِ الصومِ، و لا نُؤمرُ بقضاءِ الصلاةِ» [۲]: (ما در عهد رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم دچار آن می‌شدیم لذا به قضای روزه امر شدیم و به قضای نماز امر نشدیم): و این وجه درست‌تر است و این وحه قاطعی است که کسی نمی‌تواند بر آن اعتراض وارد کند و این در تمام احکام شرعی گفته می‌شود: حکمت آن امر الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و رسولش بر آن است.

وجه دوم: نهی از گرفتن مو، ناخن و پوست در این ایام شاید (الله اعلم) به این خاطر باشد که اهل دیار و شهر‌ها به نوعی با محرمین به حج و عمره مشارکت داشته باشند زیرا کسی که احرام به حج یا عمره بسته است مشروع برای او اجتناب از گرفتن مو، ناخن است والله أعلم.


[۱] رواه مسلم (۱۹۷۷).

[۲] رواه مسلم (۳۳۵).

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: هل ترك قص الشعر والأظفار في عشر من ذي الْحَجّة حتى يذبح المسلم أضحيته سُنَّةً واردة عن الرسول ؟ وهل ذلك يشمل أسرة المضحي؟

فأجاب رحمه الله تعالى: ثَبَتَ عن النبي -صلى الله عليه وعلى آله وسلم- أنه قال: «إذا دخلت العشر – يعني عشر ذي الْحَجَّة- وأراد أحدكم أن يضحي، فلا يَأْخُذَنَّ من شَعَرَهِ، ولا من ظُفُرِهِ شيئًا» وفي رواية: «ولا من بشرته شيئًا»، وهذا نهي، والأصل في النهي التحريم حتى يقوم دليل على أنه لغير التحريم.

وعلى هذا فلا يجوز للإنسان الذي يريد أن يضحي إذا دخل شهر ذي الْحَجَّة أن يأخذ شيئًا من شَعَرَهِ، أو بَشْرَتِهِ، أو ظُفُرِهِ حتى يضحي، و حتى يضحي، والمخاطب بذلك المضحي دون المضحى عنه، وعلى هذا فالعائلة لا يحرم عليهم ذلك، لأن العائلة مُضَحى عنهم، وليسوا بمضحين، فإن قال قائل: ما الحكمة من ترك الأخذ في العشر؟ قلنا الجواب على ذلك من وجهين:

الوجه الأول: أن الحكمة هو نهي الرسول -عليه الصلاة والسلام-، ولا شك أن نهي النبي صلى الله عليه وعلى آله وسلم عن الشيء حكمة، وأن أمره بالشيء حكمة، وهذا كاف لكل مؤمن، ولقوله تعالى: ﴿ إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُم بيْنَهُم أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا ﴾ [النور: ٥١]، وفي الحديث الصحيح عن عائشة رضي الله عنها أن امرأة سألتها: ما بال الحائض تقضي الصوم ولا تقضي الصلاة، فقالت: «كان يُصِيبُنَا ذلك – يعني في عهد النبي -صلى الله عليه وعلى آله وسلم–، فنُؤْمَرُ بقضاء الصومِ ولا نُؤْمَرُ بِقَضَاءِ الصلاةِ»، وهذا الوجه هو الوجه الأَسد، وهو الوجه الحاسم الذي لا يمكن الاعتراض عليه وهو أن يقال في الأحكام الشرعية: الحكمة فيها أن الله ورسوله أمر بها.

أما الوجه الثاني في النهي عن أخذ الشعر والظفر والبشرة في هذه الأيام العشر: فلعله -والله أعلم- من أجل أن يكون للناس في الأمصار نوع من المشاركة مع المحرمين بالْحَجِّ والعُمْرَةِ في هذه الأيام، لأن المحرم بِحَج أو عُمْرَةٍ يشرع له تجنب الأخذ من الشَّعَرِ والظُّفُرِ والله أعلم.

مطالب مرتبط:

(۴۴۶۲) حکم اکتفا به توزیع گوشت قربانی میان نزدیکان و همسایگان بدون رساندن به فقرا

در حقیقت سخت نیست ولی بر همت‌ها سخت می‌آید نه جسم‌ها، الان بسیاری از مردم می‌خواهند که خودشان را راحت کنند...

ادامه مطلب …

(۴۴۵۹) حکم قربانی کردن برای مردگان در دهه ذی‌الحجه و اصطلاح «حج مرده‌ها»

این صحیح نیست و بدعت می‌باشد...

ادامه مطلب …

(۴۴۴۷) آیا قربانی از جانب انسان زنده و مرده اگر در آن شریک شوند به جا می‌آید؟

شریک شدن در ثواب مشکلی ندارد، اگر کسی این قربانی را برای عده‌ای از مردم قرار دهد نیز اشکالی ندارد اما شریک شدن در خرید و مالک شدن آن جایز نیست....

ادامه مطلب …

(۴۴۴۳) قربان کردن گوسفند افضل می‌باشد یا گاو؟

فقها ذکر کرده‌اند که شتر بافضیلت‌تر از گاو و گاو بافضیلت‌تر از گوسفند و گوسفند بافضیلت‌تر بز می‌باشد اما اگر کسی با شراکت هفت نفر شتر یا گاوی را قربانی کند گوسفند و بز از آن بافضیلت‌تر می‌باشند....

ادامه مطلب …

(۴۴۴۹) حکم قربانی کردن گوسفند دارای نشانه‌گذاری بر گوش‌ها

صحیح این است که اشکالی ندارد و حیوانی گوش، شاخ و دم‌شان قطع شده باشد همه به عنوان قربانی درست است ولی به دلیل وجود نقصی که در آنها وجود دارد شایسته نیست که قربانی شوند...

ادامه مطلب …

(۴۴۴۱) حکم قربانی

قربانی سمت مؤکد است و بعضی از علما گفته‌اند که واجب است و همه‌ دلیلی دارند که به آن استدلال می‌کنند و احتیاط این است غنی‌ای که الله او را غنی ساخته قربانی کردن را رها نسازد...

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه