(۲۵۳۱) سوال:

جواب: در رمضان و در دعای وتر برخی از امامان در دعایشان مردم را متاثر می‌کنند و همان طور که می‌‌دانیم، خشوع ناشی از ترس از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است و گریه نمودن نیز خوب است، اما گاهی صداهایی می‌‌شنویم که بر مامومین تاثیر می‌گذارد اما گویا این صداها نزدیک به نوحه‌_‌سرایی است، آیا این کار جایز است؟ نصیحت شما چیست؟

بدون شک خشوع و نرمی قلب از امور پسندیده‌‌ای است که انسان به خاطر آن مدح می‌‌شود. اما اگر به حد اسراف و غلو برسد از این جهت نکوهش می‌‌شود، حال اگر انسان از روی قصد این گونه با صدای بلند که چه بسا شبیه فریاد یا نوحه‌سرایی باشد، نکوهش می‌‌شود، اما اگر بدون اختیار باشد و نتواند آن را کنترل کند در این حالت نکوهش نمی‌‌شود. اما بر انسان واجب است که از هر آنچه باعث اذیت شدن و تشویش بر نمازگزاران می‌‌شود، پرهیز نماید. زیرا روزی پیامبر صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم در حالی بر قومش وارد شد که نماز می‌‌خواندند و صدایشان در قراءت بالا بود، لذا فرمود: «کلکم یناجی ربه، فلا یجهرن بعضکم علی بعض فی القراءة»[۱](همه‌‌ی شما با پروردگارتان مناجات می‌‌کنید، لذا هیچ یک از شما صدایش را در تلاوت بر دیگری بالا نبرد) و در لفظی دیگر آمده: (برخی از شما برخی دیگر را اذیت نکند)، لذا بر انسان لازم است صدایش را زمانی که همراه او گروهی باشند، پایین بیاورد تا ایجاد تشویش نکند.

[۱] تخریج آن گذشت.