(۲۳۵۶) سوال: بعضی از مامومین صدایشان بالا می‌برند تا جایی که کسی که در کنارش قرار دارد قرائت و تسبیح و تشهد آن را می‌شنود و برای کناریش تشویش ایجاد می‌شود؛ حکم این چیست جزاکم الله خیرا؟

جواب:

برای ماموم جایز نیست که با بلند کردن صدایش بر اطرافیانش تشویش ایجاد کند زیرا رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم روزی که اصحاب قرائت را به جهر و نماز را فرادی می‌خواندند، به ایشان فرمود: «كلكم ينجاي ربه، فلا یجهرنَّ بعضکم علی بعض في القرآن»[۱] (همه‌ی شما با پرودگارش مناجات می‌کند لذا کسی بر یک‌دیگر با صدای بلند قرآن نخواند) و در حدیث دیگر آمده است: «لا يؤذين بعضكم بعضا»[۲] (یک‌دیگر را اذیت نکنید)؛ و معلوم است که اذیت کردن مسلمان حرام است بنابراین برای مأموم جایز نیست به گونه‌ای قرائت یا تسبیح یا تکبیر یا دعا را بلند بخواند که بر برادرش تشویش ایجاد کند؛ بله برای امام شایسته است که در نماز سری گاهی اوقات مامومین صدای او را بشنوند همانطور که در صحیحین در حدیث ابوقتاده رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ ثابت است که رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم گاهی آیات را می‌شنواند[۳] اما این برای غیر امام نمی‌باشد.

لذا نصحیت من به برادران مسلمانم که بر دیگران با بلند خواندن قرائت یا تسبیح یا دعا یا تشهد، سبب تشویش می‌شوند، این کار را رها کنند زیرا که با الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ  مناجات می‌کنند و الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ  از سِرّ و پنهان می‌داند.

[۱] تخریج آن گذشت.

[۲] تخریج آن گذشت.

[۳] تخریج آن گذشت.