(۲۲۹۵) سوال: فقها می‌گویند: در نماز جایز نیست که از خوشی‌های و لذت‌هایی دنیایی دعا شود: اللهم ارزقنی جاریة حسناء یا دابة فتیة، و در این صورت نماز باطل می‌شود، آیا این صحیح است؟ و آیا در این مورد بین نماز فرض و نافله فرقی می‌کند؟

جواب:

این که انسان در نماز جایز نیست از خوشی‌های دنیا طلب کند، صحیح نیست و انسان در نماز و خارج آن به آنچه که می‌خواهد دعا می‌کند و در حدیث آمده است: «لِيَسْأَلْ أَحَدُكُمْ رَبَّهُ حَاجَتَهُ كُلَّهَا حَتَّى يَسْأَلَ شِسْعَ نَعْلِهِ إِذَا انْقَطَعَ»[۱] (همه‌ی نیازتان را از الله  بخواهید؛ حتی بند کفشتان را هنگامی که پاره می شود) و در حدیث ابن مسعود رَضِيَ‌اللهُ‌عَنْهُ که در صحیحین ثابت است هنگامی تشهد را ذکر می‌کند می‌فرماید: «ثُمَّ لْيَتَخَيَّرْ مِنَ الدُّعَاءِ» تخریج آن گذشت. (سپس هر دعایی که دارد را از الله درخواست کند) و قول «ما شاء» لفظی عام است زیرا (ما) اسم موصول است که دلالت بر عموم می‌دهد پس مقتضای آن است که دعا به امور دنیا و آخرت در نماز فرض و نافله جایز است مثل این که بگوید: اللهم ارزقنی زوجة حسناء یا سیارة طیبة یا مانند آن زیرا عموم احادیث بر این دلالت می‌کنند و رسول الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم فرموده است: «أَمَّا السُّجُودُ فَأكثروا فِي الدُّعَاءِ، فَقَمِنٌ أَنْ يُسْتَجَابَ لَكُمْ»[۲] (در وقت سجود بسیار دعا کنید که در این صورت سزاوار است که مورد اجابت قرار گیرید) و دعا را به چیزی تخصیص ندادند پس نظر درست این است جایز می‌باشد‌ انسان در نمازش به آنچه از خیر دنیا و آخرت می‌خواهد دعا کند.

[۱] رواه ترمذی (۳۶۰۴).

[۲] تخریج آن گذشت.