(۲۰۸۶) سوال: زمانی که نماز را شروع میکنم ذهنم بسیار مشغول دنیا میشود و حرکات نمازم بدون حضور قلب است و گاهی اوقات بعد از گذشت نصف نماز متذکر میشوم و گاهی اوقات قبل از تشهد آخر متذکر میشوم پس حکم در این حالت برای امام یا مأموم یا به صورت فردی چیست؟
جواب:
حکم در این حالت که انسان در بیشتر نمازش مشغول وسوسهها در امور دنیا یا در امور دین میشود مثلا طالب علمی که در نمازش مشغول به مسائل علمی میشود، میگویم: اگر این در بیشتر نمازش باشد اکثر اهل علم میگویند نمازش صحیح است و با این وسوسهها باطل نمیشود ولی بسیار ناقص است و زمانی که انسان نماز را تمام کرد برای او از نماز نصف آن یا ربع آن یا یک دهم آن یا کمتر است و اگر بیشتر نیز شود نماز او به جا آمده است.
ولی برای انسان شایسته است که قلبش در نماز حاضر باشد زیرا آن خشوع میباشد و خشوع لُبّ و روح نماز است.
و داروی آن چیزی است که رسول الله صَلَّىٰاللهُعَلَيْهِوَعَلَىٰآلِهِوَسَلَّم به آن امر کرده است: سه بار به سمت چپش تف کند و به شیطان رانده شده به الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ پناه ببرد تخریج آن گذشت. و اگر این کار را بکند الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ آن را دفع میکند.