جمعه 14 ذیقعده 1447
۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
1 می 2026

(۲۸۹) حکم خواندن نماز فقط در ماه رمضان

(۲۸۹) سوال: ماه رمضان که شروع می‌شود، می‌بینیم که بعضی مردم به نماز روی می‌آورند تا این که ماه رمضان را روزه بگیرند. وقتی ماه رمضان به پایان می‌رسد، نماز را ترک می‌کنند و فقط در ماه رمضان نماز می‌خوانند و چنین بهانه می‌آورند که: نماز می‌خوانیم تا روزه‌هایمان قبول شود. آیا این گونه روزه از آنان قبول می‌شود؟ نظر به این ‌که می‌دانیم نمازهایی که از آنان فوت شده را قضا نمی‌کنند، آیا نماز در این ماه از آنان قبول می‌شود؟

جواب:

اگر این کارشان بدین خاطر است که اعتقاد دارند نماز فقط در ماه رمضان واجب است، اینان کافر هستند که مرتکب کفر اعتقادی شده و از دین، خارج شده‌اند زیرا هر فردی که در میان مسلمانان باشد و یکی از نمازهای پنج‌گانه را انکار کند، کافر است؛ چون تمام امت بر وجوب نمازهای پنج‌گانه اجماع و اتفاق دارند لذا هیچ کس بهانه‌ای برای ترک نماز، با تأویل یا غیر تأویل ندارد. در صورتی که این کارشان از روی اعتقاد نباشد یعنی به وجوب نمازهای پنج‌گانه اعتقاد دارند اما در ادای آن سستی و سهل ‌انگاری می‌کنند و فقط در ماه رمضان نماز می‌خوانند، من در حکم به کفر آن‌ها توقف کرده و نظر نمی‌دهم.

***


این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: إننا نرى إذا أقبل شهر رمضان المبارك بعض الناس يهرعون إلى الصلاة؛ حتى يصوموا شهر رمضان، وإذا انقضى رمضان نراهم يتركون الصلاة، ولا يصلون إلا في شهر رمضان، ويعللون ذلك بقولهم: نحن نصلى في هذا الشهر؛ حتى يقبل صومنا. فهل يقبل منهم مثل هذا الصيام؟ وهل تقبل الصلاة في هذا الشهر ، مع العلم بأنهم لا يقضون ما فاتهم من صلاة؟

فأجاب رحمه الله تعالى: أما إذا كانوا يفعلون ذلك معتقدين أنه لا صلاة واجبة إلا في رمضان فهؤلاء كفار كفر اعتقاد؛ كفرًا مخرجا عن الملة؛ لأن من أنكر وجوب شيء من الصلوات الخمس، وهو في بلاد المسلمين، فإنه يكون كافرًا؛ لأن الأمة كلها مجمعة على وجوب الصلوات الخمس، فلا عذر لأحد في تركها لتأويل أو غير تأويل. وأما إذا كان فعلهم هذا ليس عن اعتقاد، أي: أنهم يعتقدون وجوب الصلوات الخمس، لكنهم يتهاونون بها، ولا يفعلون ذلك إلا في رمضان فأنا أتوقف في كفر هؤلاء.

مطالب مرتبط:

(۲۹۰) همنشینی با افراد بی نماز

باید تا حد امکان بر نصیحت کردن آنان حرص بورزی؛ اگر اصلاحشان ممکن نشد، ترک کردن آنان، دوری از آنان و عدم هم‌نشینی با آنان واجب است زیرا در این صورت آنان از دین اسلام، مرتد شده‌اند (پناه بر الله).

ادامه مطلب …

(۳۱۴) عذر به جهل در مسائل عقیده

به طور خلاصه: آيات و احاديث بسیاری وجود دارد که دلالت می‌دهد انسان به خاطر جهل، در همه چیز معذور است اما گاهی انسان در کسب علم و آگاهی، کوتاهی می‌کند که در این صورت، عذر داده نمی‌شود....

ادامه مطلب …

(۳۱۲) ادعای سود یا زیان رساندن برخی افراد به مردم

این افراد که ادعا دارند سود یا زیان می‌رسانند، دروغ‌گو هستند که برای هیچ کس جایز نیست آنان را باور و تصدیق کند و در مورد این چیزها از آن‌ها بپرسد؛

ادامه مطلب …

(۲۸۸) حکم کسی که نماز نمی‌خواند

شخصی که نماز را ترک کرده مرتکب کفر اکبر شده که او را از دین خارج می‌کند...

ادامه مطلب …

(۲۹۷) دشنام دادن به دین در حالت خشم

گر خشم چنان شدید باشد که انسان نتواند خود را کنترل کند، از دین خارج نمی‌شود؛ زیرا نمی‌داند چه می‌گوید اما اگر بر خود کنترل و تسلط داشته باشد، دشنام دادن به دین در این حالت، موجب کفر و ارتداد می‌شود...

ادامه مطلب …

(۲۸۴) حکم تکذیب زنده شدن بعد از مرگ

اگر کسی زنده شدن بعد از مرگ را تکذیب کند کافر است و از دین اسلام خارج شده است...

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه