چهارشنبه 19 ذیقعده 1447
۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵
6 می 2026

(۹۲) درمان برخی از بیماری‌ها توسط چاهی در مدینه منوره

(۹۲) سوال: بعضی از مردم برای درمان برخی از بیماری‌ها، به چاهی در راه مدینه منوره و نیز نزد چشمه‌ای در تهامه می‌روند. در حالی ‌که شفا دهنده فقط الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ است. وقتی از آن جا بر می‌گردند، می‌گویند: فلان بیماری‌ آن‌ها درمان شد؛ نظرتان درمورد ادعای درمان در این آب‌ها چیست؟

جواب:

اگر از لحاظ حسی ثابت شد که این آب از خاصیت درمانی برخوردار است، اشکالی ندارد که برای درمان به آن‌جا بروند؛ زیرا طبابت دو نوع است:

اول: طبابت بنا بر آنچه در شرع ثابت شده است؛ این حالت همیشه مقبول و پسندیده است و فرد در موردش سؤال نمی‌شود؛ بلکه می‌پرسند: آیا این دارویی که در شرع ثابت شده، دارویی برای همین بیماری معیّن است؟ چون هر دارویی برای تمام بیماری‌ها مناسب نیست.

دوم: طبابت بنا بر چیزی که با تجربه ثابت شود نه با شرع؛ این حالت در داروهایی که گذشته و حال استفاده می‌شود، بسیار زیاد است لذا اگر با استعمال و تجربه ثابت شد که این دارو از لحاظ حسی سبب درمان است، استعمال آن اشکالی ندارد. بسیاری از داروهایی که امروزه مردم استفاده می‌کنند، منفعت آن‌ها از راه تجربه دانسته شده چون در مورد آن‌ها دلیلی از شرع نازل نشده است.

بنابراین اگر خاصیت درمانی آن آب‌ها با تجربه ثابت شد، اشکالی ندارد به آنجا بروند و خود را مداوا نمایند.

***

این صفحه را به اشتراک بگذارید

مشاهده‌ی اصل متن عربی

يقول السائل: إن بعض الناس يقومون بالذهاب إلى البئر التي تقع على طريق المدينة المنورة، ومثلها العين التي تقع في تهامة، لقصد طلب الشفاء من بعض الأمراض، والشافي هو الله -سبحانه وتعالى-، وأنه عند العودة من هناك يخبروننا بأنهم قد شُفي البعض منهم من بعض الأمراض التي بهم، مثل أمراض كثيرة والأمراض الصعبة فما رأيكم في صحة ما يذكرون عند اعتقادهم بأن الاغتسال من ذلك الماء يشفي المرضى، والله يحفظكم؟

فأجاب – رحمه الله تعالى-: رَأَيْنَا في هذا أنه إذا ثبت أن لهذا الماء تأثيرًا حسيا في إزالة الأمراض فإنه لا بأس من قصده والاستشفاء به، وذلك لأن الطب على نوعين:

أحدهما: ما ثبت به الشرع، فهذا مقبول بكل حال ولا يسأل عنه، إنَّما يسأل عن هل هذا الذي ثبت بالشرع أنه دواء هل يكون دواء لهذا المرض المعين؟ لأنه ليس كل ما كان دواء لمرض يكون دواء لكل مرض.

القسم الثاني: شيء لم يثبت به الشرع لكنه ثبت بالتجارب، وهذا كثير جدا من الأدوية المستعملة قديمًا وحديثًا، فإذا ثبت بالاستعمال والتجارب أن هذا له تأثير حسي في إزالة المرض فإنه لا بأس باستعماله، وكثير من الأدوية التي يتداوى بها الناس اليوم إنما عُلمت منافعها بالتجارب، لأنه لم ينزل فيها شرع.

فالمهم أن ما أشار إليه السائل من هذه المياه، إذا ثبت بالتجارب أن لها تأثيرًا في بعض الأمراض، فإنه لا بأس بالاستشفاء بها والذهاب إليها.

مطالب مرتبط:

(۸۰) آویختن تمیمه به زن باردار

علما رَحِمَهُمُ‌الله پیرامون این مسأله اختلاف نظر دارند....

ادامه مطلب …

(۹۱) دیدگاه اسلام در مورد علت بارش باران

آنچه مشهور است که باران به سبب تبخیر آب دریاها و ... ایجاد می‌شود، اگر ثابت باشد با فرمایش الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ در قرآن منافات ندارد؛ چون درست و جایز است که بگویند باد این بخار را به حرکت در آورد و به آسمان برد. سپس الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ هرطور که می‌خواهد آن را در آسمان می‌گستراند....

ادامه مطلب …

(۸۵) حکم قرائت بر کودکان برای دوری آنان از ترس

شخص عاقل و خردمند باید از این چیزها برحذر باشد، از الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ استعانت بجوید و بر وی توکل نماید. اگر شخص صالحی یافتیم که قرآن کریم و احادیث نبوی را بر بیمار می‌خواند، اشکالی ندارد و از سنت است که انسان با رقیه‌های مشروع، برادرش را رقیه نماید....

ادامه مطلب …

(۴۹) حقیقت توکل بر الله

این که انسان کارش را به الله بسپارد و در اعتماد بر وی در جلب منفعت و دفع ضرر صادق باشد، به الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ و وعده‌اش اعتماد داشته باشد و اسباب شرعی و حسّی که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بدان امر نموده را انجام دهد همان توکل است....

ادامه مطلب …

(۷۵) حکم آویزان کردن تمیمه

تمیمه‌ها یا از آیات قرآن نوشته می‌شود یا از غیر از آن؛ اگر از قرآن نوشته شود، علمای سلف و خلف پیرامون آن اختلاف‌ نظر دارند.....

ادامه مطلب …

(۷۳) نوشتن آیات قرآن، احادیث یا دعاها با خودکار یا جوهر روی ورقه‌

باید بدانیم که نوشتن روی کاغذ و نوشیدن از آبش، گاهی برای بیمار مضر است؛ زیرا ترکیب جوهر و این ماده‌ی خشک، مواد مضری برای بدن است اما علما رَحِمَهُمُ‌الله گفته‌اند: با زعفران بر ورقه‌ای می‌نویسند و در آب می‌گذارند تا اثر زعفران بر آب، پدیدار شود.

ادامه مطلب …

کُتُب سِتّة:  شش کتاب اصلی احادیث اهل سنت و جماعت:

صحیح بخاری
صحیح مسلم
سنن ابو داود
جامع ترمذی
سنن نسائی
سنن ابن ماجه