(۷۴) سوال: آیا جایز است برای رقیه‌ی بیمار، آب را رقیه کنند و شخص بیمار آن را بنوشد؟

جواب:

برخی از سلف این کار را انجام داده‌اند؛ یعنی در آب می‌دمند و سپس شخص بیمار آن را می‌نوشد که تجربه شده و سودمند بوده است؛ اما اگر قاری مستقیما روی شخص بیمار بخواند، این کار بهتر و فایده‌اش بیشتر است و امید می‌رود از آن بهره ببرد. شخص مسلمان اگر نزد برادرش بیاید و وی را رقیه نماید، کار خوبی نموده است. گاهی الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ وی را سبب شفا قرار می‌دهد که در این صورت، خوبی و احسان بسیار زیادی در حق این شخص نموده است.

شخصی که بیماران‌ را رقیه می‌کند، باید بداند که واجب است معتقد باشد این رقیه به تنهایی سودمند است؛ اما اگر رقیه بخواند و دچار شک و تردید باشد، سودی نخواهد داشت. بنابراین باید به سودمند بودن رقیه معتقد باشد. شخصی که رقیه می‌شود نیز باید معتقد باشد که از رقیه سود می‌برد؛ اما اگر دچار شک و تردید شود، سودی برایش ندارد؛ زیرا در همه‌ی اسباب شرعی شرط است که فاعل این سبب، معتقد باشد که آن سبب، او را به هدفش می‌رساند تا این که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ   به وی نفع رساند.

برادرانم که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ به وسیله‌ی قرائتشان بر بیماران نفع رسانده را نیز توصیه می‌نمایم از کلماتی که شناخته‌ شده نیست، دوری کنند. همچنین از کلماتی که فقط حاوی سجع‌‌های پیچیده و سرد است، دوری کنند. توصیه می‌کنم بر آنچه از رقیه‌ها که در سنت وارد شده اکتفا کنند که بزرگ‌ترین رقیه نیز قرائت سوره‌‌ی فاتحه است؛ زیرا رسول‌ الله صَلَّىٰ‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَعَلَىٰ‌آلِهِ‌وَسَلَّم به کسی که شخص بیمار را با سوره‌‌ی فاتحه رقیه نمود و شخص بیمار گویا از بند رها شده بود، فرمود: «وما يدريك أنها رقية؟» : (از کجا دانستی که سوره‌‌ی فاتحه رقیه است؟) این سخن ایشان برای او و دیگران تشویقی است تا بیماران‌ را با آن رقیه نمایند.

***