(۳۰۱) حکم شوخی و استفاده از الفاظ و عبارات ناشایست دربارهی قرآن
كفر، فرقی ندارد که از روی شوخی یا جدّی باشد لذا هرگاه انسان مرتکب چیزی شود که موجب کفر است، كافر به شمار میرود (پناه بر الله)…
(۳۰۰) حکم مسخره کردن افراد پایبند به دین
اگر چیزی را مسخره کنند که آن افراد بدان پایبند هستند، کفر است؛ یعنی اگر نماز و دیگر احکامی که این افراد بدان پایبند هستند را مسخره کنند، در کفر بودنش شکی نیست…
(۲۹۸) حکم تمسخر به دین
مسخره کردن الله، پیامبرش، کتابش و دینش هر چند که از روی شوخی و مزاح و برای خنداندن دیگران هم باشد، میگوییم: كفر و نفاق است….
(۲۹۷) دشنام دادن به دین در حالت خشم
گر خشم چنان شدید باشد که انسان نتواند خود را کنترل کند، از دین خارج نمیشود؛ زیرا نمیداند چه میگوید اما اگر بر خود کنترل و تسلط داشته باشد، دشنام دادن به دین در این حالت، موجب کفر و ارتداد میشود…
(۲۹۶) حکم دشنام دادن به دین
دشنام دادن دین و همچنین لعنت کردن آن، كفر است؛ زیرا دشنام دادن به چیزی و لعنت کردن آن، دلالت بر دشمنی با آن و ناپسند دانستن آن میدهد….
(۲۹۵) حکم دشنام دادن دین بدون قصد
هر کس به دین اسلام توهین کند و دشنام دهد، کافر است و تفاوتی ندارد که جدی یا از روی شوخی باشد؛ هر چند ادعای ایمان هم داشته باشد، مؤمن نیست….
(۲۹۴) توهین به دین اسلام در حالت عصبانیت
اگر این گوینده سخن کفری را در حالت عصبانیت شدید گفت، متوجه سخنانش نبود و نمیدانست که چه از او خارج میشود، سخنش حکمی ندارد و در این حالت، حکم ارتداد وی صادر نمیشود…
(۲۹۳) بدگویی و دشنام به دین اسلام
دشنام و بدگویی به دین اسلام، كفر است زیرا این کار به منزلهی بدگویی و دشنام به الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ و رسول الله صَلَّىٰاللهُعَلَيْهِوَعَلَىٰآلِهِوَسَلَّم است…
(۲۹۲) توضحیاتی در مورد آیه ۴۴ سوره مائده
گفته شده: این آیه، عام است که یهود و دیگران را شامل میشود؛ که این دیدگاه، درست است زیرا اعتبار به عموم لفظ است نه به خصوص سبب…
(۲۹۱) حکم کردن و حکم خواستن از غیر شرع الله
خروج انسان از حاکم قرار دادن دستور الله و پیامبرش: بر خلاف هدف آفرینش بندگان از جانب الله است، بر خلاف رهنمود الله است که داوری بر اساس حکم او باشد، بر خلاف طاعتی است که الله سُبْحَانَهُوَتَعَالَىٰ برای والیان امور قرار داده…
(۲۹۰) همنشینی با افراد بی نماز
باید تا حد امکان بر نصیحت کردن آنان حرص بورزی؛
اگر اصلاحشان ممکن نشد، ترک کردن آنان، دوری از آنان و عدم همنشینی با آنان واجب است زیرا در این صورت آنان از دین اسلام، مرتد شدهاند (پناه بر الله).
(۲۸۹) حکم خواندن نماز فقط در ماه رمضان
در صورتی که این کارشان از روی اعتقاد نباشد یعنی به وجوب نمازهای پنجگانه اعتقاد دارند اما در ادای آن سستی و سهل انگاری میکنند و فقط در ماه رمضان نماز میخوانند، من در حکم به کفر آنها توقف کرده و نظر نمیدهم….