گناهی در عدم زیارت کردن خانواده‌اش بر او نیست مادامی که منع از طرف شوهر او می‌باشد ولی آن شوهر را نصیحت می‌کنم که با او معاشرت نیکی داشته باشد و او را از زیارت خانواده‌اش محروم نکند....

در هر صورت جایز نیست که بدون خبر دادن به شوهرش سفر کند و بدون اجازه‌ی او از خانه‌ی او بیرون نرود...

خارج شدن زن از خانه‌ی شوهر جایز نیست مگر به اجازه‌ی او...

اگر که شوهر او نزد او می‌باشد جایز نیست که بدون اجازه‌ی او بیرون رود...

این به حسب علم زن به حال شوهر خود برمی‌گردد...

نچه شوهرت انجام داده است خطای بزرگی بوده و آنچه الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ از حقوق همسر بر او واجب گردانیده است را به جا نیاورده است از معاشرت نیک و پرداخت هزینه و لباس و منزل تا این که مصلحت بزرگ نکاح متحقق گردد...

اگر مرد برای به دست آوردن رزق و روزی با رضایت همسر خود از نزد او رفته باشد و او در امنیت می‌باشد اشکالی ندارد و گناهی بر او نیست اگرچه مدت طولانی باشد...

اگر انسان از نزد همسر خود برود و او به این غیبت راضی باشد مطلاقا مشکلی ندارد اما اگر راضی نباشد اهل علم آن را به نصف سال محدود کرده‌اند....

این به زن او برمی‌گردد چون که حق او است و اگر بدان راضی باشد حق دارد به شرط این که در امنیت باشد اگر که شوهر او نزد او نباشد اما اگر در امنیت نباشد این حق را ندارد....

اگر غیبت او از زن و فرزندانش مستلزم ضایع گشتن آن‌ها خواهد شد بدون شک بازخواست خواهد شد...

بر مرد واجب است که با همسر خود با نیکی معاشرت کند و از آن معاشرت نیک سفر طولانی نکردن است و این‌که نزدیک او باشد ولی اگر نیاز بود که سفر طولانی برود و زن او نیز راضی بود و مانع او نمی‌شود و با او درگیر نمی‌شود اشکالی ندارد...

بله اگر انسان برای ضرورت سفر کند مانند این که در کشور خود چیزی نیست که با آن زندگی خود را بگذارند و برای همین سفر کند پس او معذور است....