این رفتار از جمله امور جدیدی است که در عهد سلف صالح که بهترین قرن‌ها بود، رخ نمی‌داد....

همچنین این کار بدعت است؛ چون سلف، خانه‌های خود را با آویزان کردن آیات حفظ نمی‌کردند.

این عمل از لحاظ حسی و از لحاظ شرعی ثابت نیست و هر سببی که از طریق حس و از طریق شرع، معلوم و ثابت نباشد، قرار دادنش به عنوان سبب، حرام است.

تَطَیر یعنی شوم پنداشتن زمان، مکان و آنچه دیده و شنیده می‌شود. اصل آن از کلمه‌ی طَیر است.

حدیث اول، در مورد نفی اعتقاد جاهلیت است که اعتقاد داشتند بیماری‌ها خود به خود سرایت می‌کند. حدیث دومی دستور به پرهیز از اسباب بیماری، یعنی ارتباط با بیمار است.

این سخنان و عبارات حرام است؛ چون دروغ و سخنانی بی‌دلیل است.

چه بسا برخی از خانه‌ها، وسایل نقلیه و همسران، شوم پنداشته شوند که الله سُبْحَانَهُ‌وَتَعَالَىٰ بر اساس حکمت خود در همراهی با آن‌ها ضرر، از دست دادن منفعت یا ... قرار داده است.

این کار از مصادیق فال بد زدن به ‌شمار نمی‌رود؛ بلکه به معنای رهایی از آسیب‌های آن چیز و خسارت‌هایی‌ است که به بار می‌آورد.

برای هیچ کس جایز نیست شخصی را شوم بپندارد. این عکس فال خوب زدن است که از جمله امور پسندیده است؛ اما فال بد زدن که موجب ناراحتی و غم و اندوه می‌شود.